Alleen

[dropcap]J[/dropcap]e loopt door de Leidsestraat in Amsterdam. Het is donderdagmiddag, en druk. Winkelend publiek, mensen die zich naar huis haasten, rinkelende trams, fietsers. De duisternis is nog niet ingevallen, maar het duurt niet lang meer

Ineens hoor je in het voorbijgaan de volgende woorden: “Ik ben dit jaar voor het eerst alleen. De kinderen gaan met Richard naar zijn ouders.” Je kijkt even opzij en ziet nog net een telefonerende vrouw halt houden bij de etalage van een schoenenzaak.

Je loopt door.

Maar dan ineens halen de woorden je in, zo voelt het althans, heel apart: “Ik ben dit jaar voor het eerst alleen. De kinderen gaan met Richard naar zijn ouders.”

Je draait je om.

Je ziet hoe de vrouw, de telefoon nog steeds aan het oor, de schoenenzaak binnenstapt. Ze lacht, maar niet van harte. Haar lange blonde haar ligt slordig op haar rug. Je overweegt even om terug te lopen en ook de schoenenzaak binnen te gaan, maar dat doe je niet. Je hebt genoeg aan je hoofd, en schoenen zat.

Je loopt door.

Je denkt intussen aan die vrouw; gescheiden, alleenstaand. Jaren draaide ze op voor de opvoeding van twee kinderen, maar nu zijn ze groot genoeg om met papa op stap te gaan. “Ik ben dit jaar voor het eerst alleen.”

Je draait je om.

Waarom eigenlijk?

Toen haar ex met het voorstel kwam, zei ze ja. Je hoort het haar zeggen. Wat moest ze ook anders zeggen? Nee? Dat zou lullig zijn. Ze had er ook wel zin in, een keertje kerst zonder de kinderen. Leuke dingen doen, ze verheugde zich erop. Maar naarmate de feestdagen dichterbij kwam, werd ze somberder.

Welke leuke dingen?

Iedereen die ze kende, had een gezin, of plannen waar een alleenstaande moeder geen plaats in had. Alleen haar eigen ouders niet, daar kon ze heen, daar kon ze dan hetzelfde eten als ze vroeger thuis met kerst at: pasteitje met ragout vooraf, wild als hoofdgerecht, een toetje met ijs. Ze moest er niet aan denken. En helemaal niet aan haar moeder die alleen maar over de afwezige kleinkinderen zou zeuren. Ach mama, die had het ook niet makkelijk.

Zulke dingen.

“Ik ben dit jaar voor het eerst alleen. De kinderen zijn met Richard naar zijn ouders.” Aan de manier waarop de vrouw die naam uitsprak, kon je horen wat voor type het was, die Richard; de man die zich herstelt heeft van de scheiding, een nieuw leven voor de boeg, weinig bekommernis om wat achter hem ligt – behalve als het hem uitkomt, zoals deze kerst. Goede sier maken met de kinderen bij zijn ouders. Je hoorde het allemaal.

Maar je loopt door.

Want het is bijna kerst en je hebt het druk. In plaats van korter wordt de lijst met dingen die je nog moet alleen maar langer. Je wordt nu achterop gereden door een tram. Je houdt even in om hem voorbij te laten komen, want je wilt oversteken naar de andere kant van de straat om bij de drogist nog even een lekker luchtje te kopen.

Dan zie je haar in de tram zitten, een plastic tas op schoot, en even kijken jullie elkaar recht in de ogen, zoals dat soms gaat. Het is een blik van verstandhouding, en je glimlacht naar haar, en zij glimlacht naar jou – vrouwen vlak voor kerst.

einde

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.