Beelden Uit Bagdad

[dropcap]B[/dropcap]eelden uit Bagdad, of beter gezegd: geluiden.
Een straat, de zon die opkomt, een mechanische stem die oproept tot het ochtendgebed, vogels die sjirpen. Buiten beeld slaat een Tomahawk-raket in.
Beelden uit Bagdad, zonder geluid.
Een gebouw. Een non-descript gebouw. Een gebouw van niks, een betonnen kolos, niet eens goed gefilmd, onscherp, wiebelig. Een paar lantarenpalen ervoor, ergens boven in het gebouw enkele lichten die branden. Het is avond. Voorbij het gebouw, achter het gebouw (wat is het eigenlijk? Een flat waarin mensen wonen, een kantoor?) slaat een raket in.

Vuur, rook.
Andere beelden uit Bagdad.
Groene vlekken waar witte stippen doorheen trekken. Kleine flitsen. Hier en daar oplichtende vlakken, en de suggestie van vuur.
Later, na urenlang beelden uit Bagdad te hebben gezien, loop ik over straat, in Amsterdam. De straat uit, een hoek om, een brug over en kom ik bij een verlaten busstation. Het is nacht. De haltes zijn verlicht, maar er staan geen bussen. Aan de rand van het busstation staat een grote parkeergarage, een non-descript, grauw, betonnen gebouw.
Dat ook in Bagdad zou kunnen staan.
Daar waan ik mij nog steeds, door het lange kijken, en door de nachtelijke stilte. Af en toe snelt een taxi voorbij, wat ook in Bagdad ‘s nachts het geval zal zijn, zelfs nu.
Ik kijk omhoog.
De lucht is helder. De sterren pinkelen, de maan hangt achter een dunne nevel. Een verkeersvliegtuig trekt van west naar oost, aan de vleugels knipperen rode lichtjes. Ik denk aan de passagiers daarboven, en aan de stewardessen in hun fijne pakjes.
Daarna is Bagdad er weer.
De stilte op het busstation is onheilspellend. Het is ook de kou, die er ‘s nachts nog is. Geluiden krijgen er een helder randje van, en het geeft meer reikwijdte. Het asfalt tussen de haltes ruikt naar diesel, een lege chipszak dwarrelt voorbij.
Bagdad.
Eten ze daar chips?
Ik maak mijn ommetje en kom weer thuis. De radio staat aan, de televisie staat aan. De beelden uit Bagdad zijn ongewijzigd, maar er zijn inmiddels heel wat meer raketten neergekomen. De parkeergarage en het busstation waar ik net vandaan kom, zie ik nu op televisie. Af en toe wiebelt de camera. In de verte blaft een hond, luchtalarm loeit. Maar er gebeurt niets. Behalve dat Bagdad buiten beeld instort.
Strange world we live in.
Uren zit ik te kijken, tot achter mijn eigen raam de vogels voorzichtig beginnen te kwinkeleren en de zon ter kimme klimt. Een nieuwe dag, nieuwe kansen – nog steeds oorlog.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.