Bill Evans in Veenendaal

[dropcap]E[/dropcap]r bestaat geen verband tussen Veenendaal en Bill Evans. Of zou het toch bestaan?

Het was donker. We reden op de A 12. We kwamen uit Arnhem, en we gingen naar huis, via Utrecht – waar ik ben geboren. Dat is verder onbelangrijk, maar altijd als ik langs Utrecht kom, moet ik er toch even aan denken. En na die gedachte komt er niks.

Utrecht.

We waren er nog niet, we waren pas ter hoogte van Ede, Bennekom, Wageningen en Veenendaal. De A 12 loopt met een lichte slinger tussen die plaatsen door; Ede ligt ten noorden van de weg, de rest ten zuiden, Veenendaal het meest naar het westen.

Tussen Ede en Veenendaal gebeurde het, aan de rechterkant van de weg, waar een nederzetting ligt die De Klomp heet. Verderop ligt De Groep, wat nog mooier klinkt.

Ineens doemde daar in het verduisterde landschap tussen wat bomen een spoorwegovergang op, en die overgang ging net dicht. Er knipperden rode lichten, ook aan de slagbomen die naar beneden gingen. Het zag er feestelijk uit, en heel normaal. Vanaf de snelweg, in het voorbijgaan, was het waarschuwende rinkelen van de bel niet te horen – jammer.

Toen waren we voorbij.

Maar een paar tellen later zagen we parallel aan de snelweg de trein uit de richting Utrecht komen, onderweg naar het station van Ede-Wageningen. Eerst de koplampen, drie, twee beneden, eentje wat hoger, daarna, zwart afstekend tegen de duisternis, de stompronde neus die altijd aan een aap doet denken, vervolgens de rest van de trein, een rits van verlichte ramen en daarachter de schimmen van reizigers die ook makkelijk verbeelding konden zijn.

We passeerden elkaar.

Een paar kilometers later dacht ik ineens aan Bill Evans – jazzpianist. En als ik aan Bill Evans denk, denk ik aan tonic. Zoals het koolzuur (of is het de kinine?) boven het glas danst als je de tonic net hebt ingeschonken, zo klinkt Bill Evans, maar dan in slow motion. Het is zo zuiver dat het bijna niets meer is.

Waltz for Debby is de titel van een van Evans’ mooiste albums. Ik heb nooit een vrouw gekend die Debby heette, en gewalst heb ik ook nooit, maar op Waltz for Debby staat toch een van de aangrijpendste pianostukken die ik ken: Porgy – een ijl, dromerig nummer dat op het eerste gehoor een romantisch niemandalletje zou kunnen zijn, maar dat bij nadere beluistering voortdurend nieuwe vergezichten opent, een handvol noten, twee handen op een klavier, een bas op de achtergrond die soms klinkt als een orgel; pure troost, en dieper dan dat.

Zen.

Muziek voor de zondagmiddag, voor de vroege avond, voor de diepe nacht, voor de duisternis, ook ter hoogte van Veenendaal. Muziek die op de tast, maar heel erg trefzeker een wijde baaierd van emoties bespeelt: verliefdheid, verdriet, berusting, angst, vreugde. En dat in vijf minuten en zevenvijftig seconden. Kom er maar eens om.

Er is geen verband tussen Veenendaal en Bill Evans die dit jaar vijfentwintig jaar dood is. Hij heeft er beslist nooit gespeeld, maar het is niet uit te sluiten dat er liefhebbers van zijn muziek wonen, misschien eentje, maar dat is genoeg. En als zelfs dat niet het geval is, passeert dagelijks wel een fan met de trein of de auto Veenendaal. Daar zou Bill Evans genoegen mee nemen.

UIT: “EEN PLEK ONDER DE ZON, MUZIEKVERHALEN” (VERSCHIJNT BINNENKORT)

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.