Crisis en media

[dropcap]I[/dropcap]n tijden van crisis kijken de mensen massaal naar het nieuws. Weliswaar is de huidige crisis nauwelijks te begrijpen, toch zitten we ademloos aan de kijkdoos gekluisterd. Ik ook. Zowel het RTL-nieuws als het NOS-Journaal, iedere avond. Dan ben je ruim een uur onder de pannen. Van mij zou het allemaal nog langer mogen duren, zoveel is er te beleven.

Neem Erik Mouthaan – de opvolger van Max Westerman in Amerika. Nou was Max al een vreemde snuiter, bij vlagen leek hij rechtstreeks uit een aflevering van The Thunderbirds gestapt, deze Mouthaan zou hem op termijn wel eens kunnen overtreffen.

Wat een wenkbrauwen heeft die gozer!

Niet alleen zijn ze fors, ze leiden ook allebei hun eigen leven. Staat de linker in de serieuze fronsstand, dan danst de rechter frivool over Eriks voorhoofd. Het mooiste is dat Erik het weet en probeert de jongens in het gareel te houden. En dat lukt natuurlijk niet. Hoe meer tekst hij heeft, hoe enthousiaster de wenkbrauwen worden.

En dan het nieuwe kanon van de NOS: Michiel Bosgra. Iedere avond schuift hij aan bij Philip Freriks. Eerlijk gezegd vind ik hem beter tot zijn recht komen bij de slagboom van het verlaten parkeerterrein van het Fortis-hoofdkwartier, maar de crisis is nu zo allesomspannend dat Michiel in de studio nodig is. Hij moet ons uitleggen hoe het zit.

Doet ie vast goed.

Maar mijn aandacht word altijd afgeleid door de boord van zijn overhemd en het zwarte brilletje dat hij draagt. Vooral die boord fascineert me, sterker nog: die boord ontroert me, die boord brengt me bijna aan het huilen. Waarom?

Die boord is te ruim.
Michiel verzuipt er in. Zijn nek is te smal. Hij heeft trouwens ook een smal gezicht, een koppie zou ik bijna zeggen, en een indrukwekkend voorhoofd, echt zo’n voorhoofd waar veel kennis achter schuil gaat, of anders iets anders.

Sinds kort is Michiel ook van achteren te bewonderen. Dit heeft met de cameravoering te maken. Via Michiels achterhoofd wordt Philip Freriks in beeld genomen. Andersom komt ook voor: dan mogen we even genieten van Philips achterhoofd. Dat ziet er altijd zweterig uit. Maar goed; de eerste keren dat Michiels achterhoofd in beeld was, had nog niemand hem er op attent gemaakt dat hij naar de kapper moest. Je zag wat plukkerige haren, en natuurlijk die veel te brede boord.

Nu is Michiel naar de kapper geweest, zijn haar eindigt vanachteren in een puntje. Lief, vind ik dat. Wat mij heel leuk lijkt (en het past ook in de familiaire toon die het Journaal graag bezigt) is als Philip Michiel gewoon eens ondervraagt over zijn leven. Waar woont hij, wat vindt hij lekker, houdt hij van kamperen, wat voor auto rijdt hij, werd hij vroeger veel gepest, dat soort dingen.

Nog twee kleinigheden die erg de moeite waard zijn bij Michiel: hoe hij knikt als Phlip hem een vraag stelt, gedienstig, begrijpend, inlevend, onderdanig, en hoe zijn handen gevouwen op tafel liggen. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. Die handen. Aangrijpend.

In de periferie van al dit geweld heeft de NOS ook nog een heel leger verslaggevers dat in verband met de verkiezingen door de VS trekt. Het meest gehecht ben ik aan Eelco Bosch van Rosenthal, de Jan Vennegoor of Hesseling van de journalistiek. Tegen de tijd dat Hilversum de naam van Eelco heeft uitgesproken is zijn reportage al bijna weer voorbij. Zo vluchtig is het nieuws geworden, zo razendsnel stort de wereld in.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.