De toekomst van toen

[dropcap]H[/dropcap]et is zondagavond. Een koud, maar zonnig weekend is voorbij. Je loopt over straat en denkt aan Ad Melkert – zaterdagochtend was hij uitgebreid op de radio om een lans te breken voor de missie naar Afghanistan.

Lang niet gehoord, Ad Melkert.

Maar hij klonk onveranderd – breedsprakig, neuzelend, een man die er niet van houdt onderbroken te worden. Het luisteren werd bovendien bemoeilijkt door het idee dat ieder moment overgeschakeld kon worden naar Pim Fortuyn die honend gehakt van Ad zou maken. Maar er werd natuurlijk niet overgeschakeld, en Melkert kreeg de vraag voorgelegd hoe hij tegenwoordig tegen Nederland aankijkt.

“Er is veel gaande in de Nederlandse samenleving,” antwoordde hij vanuit het verre Washington. “Wat ik vaak mis is de tolerantie in het debat, over hoe je omgaat met mensen die van buiten komen, over hoe je in de wereld staat, je bent geen eiland. Internationale migratie is iets van alle tijden, maar het is juist in deze tijd meer dan ooit aan de orde, daar kun je je niet aan onttrekken, daar moet je het beste van maken.”

Het beste.

Ad Melkert – een man die zijn wonden goed heeft gelikt. Je hoort zijn stem en je bent vier jaar terug in de tijd. Je ziet hem zitten: in de studio met Pim en Dijkstal en een jonge Jan Peter. Fortuyn heeft de gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam gewonnen. De PvdA heeft vernietigend verloren. Ad komt vanuit Heereveen, en is te laat in de studio. Hij heeft geen zin om Pim te feliciteren, en Pim haalt hem door de molen. Nooit viel een politicus dieper als Ad Melkert die avond.

Top-televisie.

Je denkt er aan terug, de moord op Fortuyn flitst voorbij, de moord op Van Gogh, en dan opeens hoor je twee kinderstemmen “daag pap!” roepen.

Je draait je om en ziet een Volvo V70 in de straat staan. Twee kleine jongetjes komen aan de hand van een vrouw, hun moeder, een huis uit. Pap staat in de deuropening, in ieder hand een rugzakje, achter het stuur van de V70 zit een andere man.

“Dag jongens, tot over twee weken,” roept pap. Zijn stem klinkt hol door de koude straat. Het is dat het echt waar is, anders zou je je oren niet geloven.

Moeder laadt de kinderen achterin de Volvo, de motor snort ongeduldig. Als de kinderen zitten, loopt ze naar de man in de deuropening. Hij steekt haar de twee rugzakjes toe, zwijgend neemt ze ze over en dan stapt ook zij in de Volvo die meteen begint te rijden. De man in de deuropening zwaait nog even, en sluit zijn deur.

De auto remt ineens en komt achteruit terug. Hij stopt op precies dezelfde plek als waar hij daarnet stond. Het portier vliegt open, een vlaag kindergehuil waait even voorbij, maar dan staat de moeder al buiten. Ze slaat het portier dicht en loopt op het huis af. De voordeur gaat open. De vader wuift met een teddybeer naar de auto. Daarna overhandigt hij hem aan de vrouw. Boos beent ze terug naar de Volvo. Deze keer zwaait de vader zijn kinderen niet na. Hij sluit zijn voordeur langzaam.

Je denkt aan vier jaar geleden. Toen zag de toekomst er heel anders uit, voor deze mensen. Je vervolgt je weg, en denkt maar niet aan je eigen toekomst van toen.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.