Denken aan Jimmie

[dropcap]I[/dropcap]n principe maakt het niet uit in welke trein je zit als je aan Jimmie Rodgers denkt. Ik zat in de stoptrein naar Hoorn, en was ingestapt in Heerhugowaard – ja, een kort ritje. Maar lang genoeg om aan Jimmie Rodgers te denken – Jimmie, de grondlegger van de countrymuziek, de zingende machinist, en jodelen kon hij ook.

Echt een fan ben ik niet.

Maar het staat als een paal boven water dat Rodgers in een hele korte carrière, in de jaren dertig van de vorige eeuw, een heel genre op de kaart zette. Hij was de eerste die van de Amerikaanse prairies zong, van de eindeloze spoorlijnen, de voorbij denderende goederentreinen, de horizonten, de diepe luchten boven het Amerikaanse land, de grote, tragische hunkering naar het westen. “Go west young man,” om met Mark Twain te spreken. Bewegen, blijven bewegen; ligt het geluk niet hier, dan is het misschien 1000 kilometer verderop te vinden – de essentie van Amerika.

Heerhugowaard – Hoorn, dat is andere koek.

Maar toch, ik weet eigenlijk niet waarom, schoot mij Jimmie Rodgers te binnen. Buiten rolden dijken, molens en weilanden voorbij, een Hollands polderlandschap. Het was winters, en er hing een grauwe, natte sluier over het land. What will become of the hobo, when his time comes to die? Dat is de vraag die Jimmie Rodgers zich stelt in Hobo’s Meditation, zijn beroemde ode aan de zwerver die per goederentrein door Amerika reist. Will there be any freight trains in heaven, any boxcars in which we might hide?

Hobo’s Meditation, klagelijk en traag gezongen, bijna als een christelijk lied, is er in vele versies. Dolly Parton heeft het gezongen, Merle Haggard, Pat Benatar, Ernest Tubb. Het is een liedje vol verlangen, maar ook vol angst. Zal er voor ons, verschoppelingen, plaats zijn in een beter leven, of blijven we altijd zwervers, asielzoekers, randfiguren?

En hoe komt het, heel andere vraag, dat het ene liedje wel blijft hangen en het andere niet, ik bedoel: Hobo’s Meditation ken ik nu al een jaar of vijfentwintig en het is niet eens een van mijn favoriete nummers, en toch komt het af en toe met tekst en al boven dobberen en moet ik Jimmie Rodgers denken, hoe komt dat? Speelt het geheugen spelletjes met me?

Heerhugowaard – Hoorn.

Noord-Holland is een streek waarin de een zich eerder eenzaam voelt dan de ander. Het maakt dan niet uit of je in volle trein zit, in een halflege, of in een uitgestorven avondtrein waarin je jezelf ziet zitten, weerspiegeld in het raampje waar je doorheen probeert te kijken. Niet dat ik mij eenzaam voelde, toen ik Jimmie’s liedje dacht, maar ik werd er wel treurig van.

Het landschap hielp niet, en Hoorn ging ook niet helpen, dat wist ik nu al. Ik was er nooit geweest, en ik had er ook niets te zoeken. What will becomes of the hobo, when his time comes to die. Ja, een zwerver voelde ik me wel. Zelfbeklag is ook een emotie. Moet je mee oppassen, zeker tussen Heerhugowaard en Hoorn, in Noord-Holland.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.