Dromen van een pont

[dropcap]H[/dropcap]et Noordhollandsch Kanaal verbindt Amsterdam, via Purmerend, met het Alkmaardermeer. Het loopt langs plaatsen als Het Schouw, Watergang, Ilpendam, Spijkerboor, Oost en West-Graftdijk. Op sommige punten zijn er bruggen over het kanaal, op andere plekken verzorgen pontjes de overtocht.

Het is een smal kanaal.

Een van die ponten (een kabelmotorpont om precies te zijn, in 1950 gemaakt door de NSDM, nummer 412) vaart bij Ilpendam: hij verbindt daar twee gemeenten: de gemeente Waterland en de gemeente Landsmeer. Die exploiteerden jarenlang de pont, maar omdat het te duur werd, zochten ze per 1 januari 2006 naar particulieren die boel wilden overnemen.

Het werden Willem en Erik Loots, neven.

Willem (ex-taxichaffeur, kaal, doordringende, groene ogen, gouden oorbellen) en Erik (gebutst gezicht, voormalig transmissietechnicus bij KPN) zagen in de zomer van 2005 de advertentie waarin gegadigden voor de pont werden gezocht. “Yes,” dacht Willem meteen, “dit is het!” Niet dat hij iets van ponten wist, of zelfs maar een zwak voor de waterkant had, helemaal niet – hij zag gewoon mogelijkheden, “iets om helemaal voor te gaan.” Erik, de zwijgzame van de twee, was het met hem eens. Ze schreven een bedrijfsplan, hingen er een kostenplaatje aan en vergaderden met de instanties.

Dat was doorbijten.

In september konden de mannen, op proef, beginnen. Het was schitterend weer, in de weekenden zetten ze honderden fietsers en wandelaars over, en ook de doordeweeks ging het pontje voortdurend heen en weer. Ze ontdekten hoe leuk het was: Willem: “Als iemand die niet in z’n hum is de pont op komt en er aan de overkant met een brede grijns op z’n gezicht weer afgaat, ben ik gelukkig.” Erik:”Je kan je uiten. Je kan meer jezelf zijn. Je ziet de mensen ontspannen.”

De veerpont is een klein, eenvoudig vaartuig dat langs kabels heen en weer wordt getrokken. Er kunnen hooguit twee, drie auto’s op, en het maximum aantal passagiers is twaalf. Een overtocht kost voor fietsers en voetgangers 50 cent, voor auto’s 1,50. Om de pot extra te spekken hebben de neven een ventvergunning aangevraagd, en gekregen. Ze verkopen blikjes fris vanuit hun kantoortje dat tevens een schitterend uitzicht biedt op de weilanden van het Ilperveld, Landsmeer verderop en een stuk skyline van Amsterdam.

De mannen hebben grote plannen met hun pontje. Om te beginnen komt er een website. Verder zoeken ze aansluiting bij het wandel en fietsgebeuren dat “giga-groot en groeiend”, zeker hier, op het snijvlak van Zaanstreek, het Twiske en Waterland. Ze willen hun boot optuigen met reclame. “De Rabobank heeft al een gat in de lucht gesprongen,” aldus Willem. Ze willen aan de overkant, aan de stille kant van het kanaal, waar ruimte zat is, kofferbakmarkten en oldtimershows organiseren. Honderden bezoekers moeten ze dan overzetten, en die lusten allemaal wel een kop koffie en een gevulde koek.

We kijken vanuit het kantoortje naar de pont en het kanaal, dat niet veel voorstelt. In een mum van tijd ben je over, anderhalve minuut, max. “Verlang je niet stiekem al naar een pont op een brede, kolkende rivier?” vraag ik Willem. Erik is buiten op de pont.

Hij schudt het hoofd. “Dit is onze plek,” zegt hij. Hij draait een zware Javaanse Jongens en schildert nog een paar plannen die hij heeft: een hangplek voor ouderen, hier bij het kantoortje, een klein fietsenmakerijtje (“lampje repareren, bandje plakken”), en misschien ooit, aan de overkant, een snackbar waar je dan met de pont heen moet. Hij lacht. Aan dromen geen gebrek.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.