Een dag voor spinnen

[dropcap]T[/dropcap]ussen de planten op het terras zag ik vanochtend in alle vroegte een dikke spin in een web hangen. Omdat er verder niets te doen was in de binnentuin – ik had stiekem gerekend op een flits van de achterbuurvrouw die ’s ochtends onderweg naar haar douche nog wel eens naakt door haar keukentje wil scharrelen, maar ze was er niet – besloot ik me maar eens op een spin te concentreren.

De spin was ongeveer een centimeter lang en een halve breed, de poten niet meegerekend. Hij was bruingeel en met een beetje moeite viel er een kruis op z’n rug te zien. Dat maakte het tot een kruisspin, die vervelend kunnen steken, of bijten – hoe je het maar bekijkt.

De spin zat roerloos in het midden van het web. In eerste instantie had ik niet in de gaten hoe groot dat web was, maar toen de zon op de juiste manier over de daken rond de tuin draaide, zag ik dat enorm was, zeker driekwart vierkante meter, maar dan in het rond.

De spin deed niets.

Maar de talloze draden van het web bewogen af en toe, nauwelijks zichtbaar, maar toch. Kennelijk stuurde de spin het web aan. Wind stond er niet in de binnentuin, dus dat was het niet. Of was het de ademhaling van de spin die het web deed bewegen? Dat leek me bizar.

In mijn jeugd, een jaar of dertig geleden inmiddels, had ik ’s ochtends in de herfst de gewoonte spinnewebben te verzamelen. Je kon er een spiegel van maken. Dat deed je door een soepel takje zo te buigen dat je een soort lasso kreeg. Daarmee schepte je de spinnewebben op, en de bedauwde draden vormden dan een nieuw web tussen het ronde uiteinde van de tak.

Als je maar genoeg webben ving, ontstond een spiegelend, nat vlak waarin met enige moeite jezelf kon terug zien. Liet je de tak los, dan spatte de spiegel in een regen van druppels uit elkaar. Van de honderden webben die je had opgeschept was ineens niets meer over, nou ja, een natte, wat snotterige sliert.

Doen kinderen nog zulke dingen?

Het waren trouwens andere webben dan het web dat ik op mijn terras zag hangen. De webben die het best geschikt waren voor een spiegel waren de hangmatwebben, dikke, pluizige webben die in struikewas en heggen dicht langs de grond worden aangelegd door kleine, bedrijvige spinnen, niet zulke majesteuse exemplaren als de kruisspin met zijn wagenwielweg.

Bij dat wandelen naar school in de herfst hoorde nog veel meer; de voorpret van straks weer dikke wanten en een sjaal, de tintelingen van de lucht – dat je het iedere ochtend kouder voelde worden, een aangenaam, schrijnend gevoel in de longen gaf dat – en de pluimen die je adem ging vormen. Als rook danstten die pluimen voor je mond uit, hoe dieper je in de herfst kwam, hoe groter de verleiding om een Mascotte-vloeitje om een kort potlood te draaien en net te doen alsof je rookte.

Doen kinderen dát nog?

Hieraan dacht ik terwijl ik naar die dikke spin zat te staren. Had hij nou maar iets ondernomen, dan had ik daar verslag van kunnen doen, live als het ware. Maar hij deed niets, en hij maakte dan ook een volgevreten, zeer tevreden indruk. Het leek me dan ook dat er perfecte dag voor spinnen op punt van beginnen stond.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.