Een huwelijk in Drenthe

[dropcap]S[/dropcap]oms plons je pardoes in een scène die je misschien liever aan je voorbij had laten gaan. Zo viel ik gisteren in café-restaurant De Linthorst in Havelte, Drenthe, zomaar in de bespreking die een jong stelletje voerde met de uitbater van die zaak: over hun trouwfeest, in mei.

Het stel was in gezelschap van hun baby die nog piepklein was: om de haverklap huilde het kind en moesten de jonge ouders met spenen in de weer of even met de kleine rondlopen, en wiegen maar.

De uitbater van de Linthorst is een voortvarende jongeman met een strakke, geheel kale schedel en een hypermoderne bril die vloekt bij zijn accent dat bijna net zo Gronings is als het accent van de eveneens compleet kale Koos van Dijk, de manager van wijlen Herman Brood. Op het moment dat ik arriveerde, waren de besprekingen al ver gevorderd – de uitbater somde zo’n beetje op wat er ging gebeuren op de heugelijke dag in mei.

Aankomst, uurtje of drie. Champagne natuurlijk. Drank in de tuin, als het mooi weer was, een tappaatje erbij. Bij dat laatste woord keken de jonge ouders elkaar vertwijfeld aan.

“Spaanse hapjes,” verduidelijkte de uitbater, “lekker, worst, kippevleugels, gehaktballetjes. Pittig. Goeie borrrelhapjes.”

Het stel knikte.

De uitbater ging verder: een driegangen diner. Veertig man. Mooie wijnen. Niet te duur, redelijk, goed. Geen Chateau Migraine. Een grote bruidstaart als desert, dan sloeg je twee vliegen in één klap – of wilden de geliefden de taart bij de champagne in het begin? Dat kon ook, maar dat leverde wel een andere plaatje op, kostentechnisch.

Het stel knikte.

Dan het feest. Honderdvijftig man? Zoiets? Geen probleem. Een leuk zaaltje had hij daarvoor. Muziek, kon geregeld worden. Bier en fris, geen sterke drank. Of toch cocktails? Kon ook, geen punt, maar een hele cocktailbar erbij, ja, dat had gevolgen voor het plaatje. “Ooh ja,” besloot hij, “het is onze ervaring dat mensen het leuk vinden als er na afloop nog iets te eten is. Ik stel voor: beenham, met honing. Heerlijk hapje.”

Het stel keek elkaar aan. De baby huilde smartelijk. De uitbater las de blik van zijn klanten perfect, ze hadden moeite met de beenham. “Het is maar een suggestie,” zei hij snel, “in het totale plaatje kun je met de details nog schuiven, maar het kost ongeveer zoveel.” Hij schoof een papier over tafel en leunde achterover.

De jonge vader stond op met de baby. De vrouw keek naar de offerte die op tafel lag. Ze vroeg of er ook een piano was.

Natuurlijk was er een piano.

“Wat ik zeg,” herhaalde de uitbater, zeker van zijn zaak, dit is ongeveer waar je tegenaan kijkt. Hier en daar kunnen jullie nog wat schuiven, maar een beetje trouwerij, dan kom je hier op uit. Dit is de dag van jullie leven.”

Ik keek intussen naar buiten – de zon scheen. Het water in de Drentse Hoofdvaart glinsterde. Volgens de ANWB-borden kon ik hier verschillende kanten op. Naar Diever, naar Frederiksoord en Wapserveen, naar Meppel waar het jonge stel vandaan kwam, bleek om de neus, en geschrokken – zo zagen ze er uit. Vergeleken bij een bruiloft organiseren, was een kind maken een eitje. En goedkoper ook. “Nou, jullie moeten gaan,” zei de uitbater terwijl hij opstond, ineens klonk hij vaderlijk, “de baby is aan zijn dutje toe. Ik hoor het wel hè?” Handen werden geschud, de scène was afgelopen.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.