Een klassieke zondagmiddag

[dropcap]D[/dropcap]e crisis heeft ook voordelen. Daar hoor je weinig over. We geven van de weeromstuit minder uit. Dat is niet goed voor de economie. Dat geloof ik best. Maar ik vind het wel prettig.

Ik weet zo langzamerhand ook niet meer waar ik mijn geld aan uit zou moeten geven. Ik heb alles, en alles doet het. Dat is heerlijk. Aan een computer die kapot is, heb je niets. Maar de de mijne doet het, en ik vermoed dat hij nog wel een tijdje meegaat. Ik had eigenlijk een nieuwe willen kopen, maar dat verlangen is verdampt nu we in een crisis zitten. Daarbij; ik heb geen zin om de deur uit te gaan.

Binnen is het goed toeven. De zondagmiddag verloopt, bijvoorbeeld, langzaam, zoals het hoort. Er klinkt een cantate van Bach en Bob de Jong wint in Moskou de tien kilometer. Bob blij, iedereen blij. Op tafel ligt een artikel van de hoofdirecteur van de ANWB, Guido van Woerkom. Hij pleit er voor de verrommeling van het land tegen te gaan door overal nieuwbouwwijken te bouwen die qua vorm en inrichting op de bungalowparken van Landal en Center Parcs lijken.

Hoofddirekteur?

Ik ken geen enkele organisatie met een hoofddirekteur. Ik vind het eng klinken. Hoofddirekteur. Een geuniformeerd woord, dat is het. Ik vind dat de ANWB zich nergens mee moet bemoeien. Wat denkt die hoofddirekteur wel niet? Puur en alleen omdat de ANWB veel leden heeft, denkt hij dat hij ook een visie op het landschap heeft. Dat is onzin. De ANWB is er om de Kampioen uit te geven, het steunpunt Lyon te bemannen en auto’s die niet willen starten weer aan de praat te krijgen. Verder moet de hoofddirekteur zijn mond houden.

Ach, het landschap.

Je hoeft de deur niet eens meer uit om er van te genieten. Op de website van het ministerie van Vrom staan hele leuke filmpjes van snelwegpanorama’s. We rijden heerlijk door de Ijsselvallei en langs de Drentsche Aa. Wel jammer dat je zoveel vangrail ziet en dat er geen muziek bij de filmpjes zit.

De ministers van Vrom en Landbouw presenteerden afgelopen vrijdag een nota die ze een agenda noemden en die agenda brengt het landschap dichterbij. Hoe krijgen we mooier? Welnu, er moeten drie slagen worden gemaakt: we moeten er zorgvuldig mee omgaan, we moeten allemaal meedoen en de boel moet duurzaam worden gefinancierd. Alles moet tegenwoordig duurzaam. Boeren kunnen miljoenen krijgen als ze hun suikerbieten niet tot pal aan de sloot verbouwen, maar enkele meters bietloos laten en daar dan rietkragen aanleggen. Was ik maar boer. Dan zat ik nu naast de kachel en zag ik door het raam de sneeuw op mijn velden vallen. In de schuur is het onrustig. Een koe moet kalven. Dat wordt nachtwerk.

Het Nederlands landschap wordt gewaardeerd met een 7,3, lees ik in Trouw. Door wie? Door de mensen die in groene rijksbufferzones wonen of door forensen die iedere dag bij Roelofarendsveen in de file staan? Door bestuurders, ministers en de hoofddirekteur? In ieder geval moet het in 2020 een pronte 8 zijn, dat hebben de ministers van Vrom en Landbouw vrijdag afgesproken. Een geringe ambitie, noem ik dat. In twaalf jaar 0,7 punten omhoog. Aan de andere kant: het heeft het landschap eeuwen gekost om tot die 7,3 te komen.

Als gezegd: de zondagmiddag verloopt langzaam. Kopje thee, een stroopwafel erbij. Buiten is het crisis, maar binnen schijnt de zon. De hond rekt zich uit en laat een scheet. Dat is het wel zo’n beetje. Alles komt goed.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.