Een laatbloeier

[dropcap]H[/dropcap]et was 13.56 uur op de van mijn computer. Het was 13.56 op mijn oude Pontiac-horloge, het was 13.56 op het display van mijn radio, en op mijn telefoon. Tot slot was het 13.56 uur op mijn super radio control, een apparaat dat de tijd tot één honderste nanoseconde nauwkeurig uit de lucht plukt, maar waar ik wel voor naar de keuken moest. Ik zag het nog net op 13.57 springen.

Terug naar beneden.

Ook daar was het nu op alle klokken 13.57 uur, maar waarom luisterde ik naar het Radio 1-Journaal van 13 uur? Had zich ergens een ramp voltrokken die nu al 57 minuten radiotijd opeiste? Dat was bijna onmogelijk, want in de voorgaande 56 minuten had ik mij op allerlei plaatsen bevonden waar nieuws van enige betekenis mij moeiteloos had weten te vinden: een krantenkiosk waar teletekst altijd aanstaat, een café vol jongelui met de Blackberry op tafel, in een tram waar tussen reclame voor Hans Anders’ andere brillen ook nieuwsflitsen voorbij kwamen.

En nu dit.

Een raadsel.

Met extra aandacht luisterde ik naar de nieuwslezer van dienst. Hij deed zijn werk correct en naar behoren, alsof hij als kleine jongen in korte broek al nieuwslezer had willen worden, liever op TV natuurlijk, maar hij had dikke appelwangen en die deden hem de das om. Sindsdien was hij radioman, en naar genoegen. Hij schakelde rustig over naar de weerman die niets had te melden en daarna naar twee files, eentje bij Leiderdorp, de ander op de A7 naar Purmerend. Dat was het nieuws.

Reclame.

En vervolgens kwam de aap uit de mouw, want de commisie van Pieter van Vollenhoven presenteerde live om 14.00 uur haar eerste bevindingen aangaande de ramp met Turkse vliegtuig vorige week. Zulks was van een dermate hoge importantie dat het hele uitzendschema van Radio 1 was omgegooid.

Ik begon mijn oren de spitsen; die Pieter zou toch niet met een hoogst spectaculaire vondst voor de dag komen en daarom bij de zendercoordinator stipt klokke 14.00 uur hebben bedongen? Het kon zo maar, een jongen met een baard die vanuit een drooggevallen sloot met een oude raketwerper een voltreffer op een Turkse Boeing had afgevuurd.

Nee, natuurlijk niet.

Pieter van Vollenhove sprak op de gedragen, maar ook enigzins opgewonden toon van een man met een missie, Ik herinner me nog tijden dat er alleen maar grappen om Pieter, zijn oren en zijn pianospel werden gemaakt, maar hij heeft zich de laatste jaren in alle stilte ontwikkeld tot een man waar je rekening mee moet houden als je in een ramp terecht komt. Ineens staat hij dan als voorzitter van de Onderzoeksraad voor Veiligheid met een blocnote in de hand feiten te verzamelen. Zo hoog is inmiddels zijn status dat hij het nieuws dicteert in plaats van het zelf te zijn.

Wat waren de bevindingen?

Iedereen zal ze inmiddels kennen; de piloten van de Turkse Boeing zaten tijdens de automatische landing te slapen en misten zo de signalen van hun linker-radiohoogtemeter. In plaast van dat dat ding 1950 voet (700 meter) aangaf, zoals de rechter, klokte het een hoogte van min- 8 voet. Of dat ondergronds is weet ik niet, maar zo’n gevoel heb ik wel. Hoe dan ook: het toestel kwam met veel te hoge snelheid en veel te vroeg op de grond terecht en brak daar in stukken.

Professor Pieter presenteerde dit alles als een wijze man die nog steeds rekening hield met andere opties. Dat vond ik eigenlijk het mooiste van de hele show. Daarnaast waren de bevindingen schokkend genoeg om er de hele ochtendprogrammering van Radio 1 mee in de war te sturen. Maar daar was professor Pieter te chique voor. Een laatbloeier die man, dat is duidelijk.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.