Evelien, na twaalven

[dropcap]A[/dropcap]lweer. Kwart voor één deze keer, en niet tien over twaalf – zoals de vorige keer. “Waar komt dat kind zo laat vandaan?” bromde Harko. Ze lagen al in bed, maar sliepen natuurlijk niet. Een hele kunst om als ouders te slapen, terwijl je kinderen nog niet thuis zijn, een kunst die ze duidelijk nog niet onder de knie hadden. Misschien moesten ze later naar bed gaan.

“Ach,” zei Evelien, terwijl ze uit bed stapte, “die heeft Idols zitten kijken met haar vriendinnen.” Ze had zelf ook Idols zitten kijken, met Julia, en het was al uren voorbij. Ze stommelde naar de badkamer om haar kamerjas te halen en daarna naar de overloop – waar ze Regina nog net voorbij zag schichten; ze had al helemaal die snelheid van een puber die iets te verbergen heeft.

“Regina,” riep Evelien.

Geen reactie.

Evelien nam de trap omhoog. Het voelde een beetje lullig, zo achter haar dochter aan in haar kamerjas, maar ja, ze moest de verontwaardigde, boze moeder uithangen. Op zijn minst moest ze weten waar haar oudste dochter mee bezig was. Ze had wel een idee, daar niet van, maar of ze er precies het fijne van wilde weten, dat was een tweede. Volgens haar had Regina een vriendje. Ze wist ook wel wie; ene Gaudo – de mooiste jongen van school, zoon van een beroemde schrijver die zelf ook een mooie man genoemd kon worden, zeven keer getrouwd, zestien vriendinnen, dat werk. En oook nog tijd om dikke boeken te schrijven.

“Hee Ree,” fluisterde ze toen ze boven bij Regina aanklopte.

“Ik ben er niet,” klonk het achter de deur.

Evelien moest er altijd om lachen. “Ik ben er niet.” Dan was ze er dus wel, maar had ze geen zin om te praten. Kids van nu waren veel slimmer dan kids vroeger; zij was er in ieder geval niet mee weggekomen als ze tegen haar moeder “ik ben er niet” had gezegd. Mama had gewoon de deur opengegooid. Zelf aarzelde ze daar nu mee, want ja, haar dochter had toch te kennen gegeven privacy te willen – dan viel je niet zomaar binnen, nee, dan ging je onderhandelen. Ze glimlachte. Ook zoiets – onderhandelen; dat bestond in haar tijd niet. “Je bent er wel,” zei ze nu zacht, “ik wil even met je praten.”

“Mam, ik ben moe, ik wil slapen.”

“Ja, ik ook, maar je bent net thuis, je ligt nog niet in bed, dus je kunt best wel even praten.” Wat een stom gedoe; belet vragen bij de eigen dochter. Een beetje kou kleumen op de gang, tot een puber zegt dat je binnen mag komen. Evelien stond op het punt om zelf de deur dan maar open te doen. Ze had haar hand al op de klink liggen. “En je bent veel te laat thuis,” gooide ze haar laatste kaart in de strijd, “we hadden half twaalf afgesproken.”

Stilte aan de andere kant.

Evelien stapte de slaapkamer binnen. Regina zat achter haar PC, maar het beelscherm was donker. Ze had al haar kleren nog aan, en een gek hoedje op dat Evelien nog nooit eerder had gezien. “Heb je gedronken?” vroeg ze. Het was maar een intuitie. Meiden van veertien; ze werden ongesteld, ze kregen vriendjes, ze dronken hun eerste glaasjes wijn en bier. Voor je het wist, was je ze kwijt.

“Natuurlijk niet,” bitste Regina, “ik drink niet.”

“Ooh. Heeft Gaudo het uitgemaakt dan?’

“Mam, het was niet eens aan met Gaudo.” Regina tikte woest op haar toetsenbord, en het beeldscherm kwam tot leven. “Hij is homo,” flapte ze uit, “de sukkel.”

Evelien ging op de rand van het bed zitten. Ze was moe. “Wat is er gebeurd schat?” vroeg ze voorzichtig.

Regina staarde naar haar beeldscherm. Ze aarzelde, zo te zien. Ging ze nog even msn-en, een email versturen, of hield ze het toch maar voor gezien? Ze stond op en trok haar jas uit. “Hij valt op Suzan,” zei ze toen. “We dachten allemaal dat hij op mij viel, maar hij valt dus op Suzan. Nou weet je het. Goed?” Ze keek haar moeder aan. “Ik wil nu slapen.”

Evelien stond op. Ze wilde haar dochter omhelzen, op zijn minst knuffelen, iets warms toevoegen. Maar ze werd wreed de pas afgesneden. “Het is niet erg mam,” zei Regina, “ik wist dat het een eikel was.” Ze draaide zich om en ontweek de armen van haar moeder.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.