Evelien, volle maan

[dropcap]H[/dropcap]et is volle maan,” zei Harko toen hij vrijdagavond laat thuis kwam: vergadering gehad, etentje, zaken. Hij trok zijn das los en zijn colbertje uit – één vloeiende beweging die er, vond Evelien, aggresief, maar ook sexy uitzag.

“Hoe was het?” vroeg ze, terwijl hij naar de koelkast in de keuken liep om een biertje te pakken.

“Gruwelijk,” riep hij – ze hoorde vriezer open en dichtgaan; hij nam ook even snel een slok vodka, een gewoonte die door de vingers zag, al hield ze wel de fles in de gaten – haar vader was ooit zo’n man geweest die een fles jenever in het vriesvak had liggen en hij wilde er nog wel eens te veel van drinken. Soms had moeder hem tuk door een kwart van de jenever door de gootsteen te spoelen en de fles aan te vullen met water – daar zei papa dan niets over. Zover was het bij Evelien en Harko nog niet, maar je wist het nooit; het huwelijk had vreemde dingen voor mensen in petto.

“Vertel,” zei ze – ze wilde ineens wel eens weten hoe gruwelijk gruwelijk dan wel niet was.

Harko plofte op de bank neer. “Een eindeloze vergadering over niets. Alles al lang en breed besloten en toch voor de vorm alle standpunten nog maar eens langs. Een muts met een powerpointpresentatie waar een einde aan kwam, een…”

“Wat voor muts?”

Hij keek haar aan en glimlachte. “Het woord muts hè, daar reageer je op.” Hij nam een slok van zijn biertje. “Wat zijn die flesjes klein zeg, tegenwoordig. Wil jij er nog eentje voor me pakken?” Hij boog zich voorover om zijn schoenen uit te trekken.

Evelien stond op. Waarom niet? Ze kon best een flesje Grolsch voor haar man uit de koelkast halen. Het had wel wat, zelfs. Zo vaak deed ze dat nu ook weer niet. Bovendien wilde ze zelf ook wel wat drinken. De muts zat haar ook niet helemaal lekker, daar had hij gelijk in gehad; dat floepte er iets te makkelijk uit, “een muts met een powerpointpresentatie.” “Vertel nou,” drong ze aan – vanuit de keuken, lekker makkelijk, want dan zagen ze elkaar niet. Ze schonk zichzelf een forse bel witte wijn in.

“Nou niks dus, en daarna moest er gegeten worden, in Vreeland. Zo’n tent waar alles uren duurt en iedereen als makke schapen aan tafel zit, omdat het zogenaamd heel goed is. Hoe ging het met Julia’s Cito?”

“Dat was gisteren voor het laatst schat.” Ze gaf hem zijn bier, ging tegenover hem zitten en nam een slok van haar wijn.

“Sorry.”

“Ging prima. Maar vertel nou, zat je in Vreeland naast die powerpointmuts, of niet?’

“Hoe raadt je het zo,” bromde hij.

“Gezellig natuurlijk,” vulde Evelien in, “een leuk vrouwtje naast je, vol praatjes, aantrekkelijk. Was ze blond?”

“Vol praatjes ja, maar je loopt hard van stapel schat, behalve die praatjes had ze een bril op, een bochel op haar rug en een wrat op haar neus. Nou goed? Zeg wat is er met jou? Wat zeur je ineens?”

“Ik zeur helemaal niet,” wierp Evelien tegen, “ik informeer naar je avond. Het is volle maan, misschien komt het daardoor.”

“Aah, volle maan,” antwoordde Harko, en zijn ogen twinkelden hoopvol. Hij nam een forse slok van zijn bier. “Echt schat, je weet niet wat je tegenkomt in het wild. Dit was een dame die het zo getroffen had met zichzelf, dat wil je niet weten. En ze was de enige vrouw in het hele gezelschap; ze vond dat we haar allemaal moesten aanbidden. Ze had ook wel iets, maar…”

“Wat had ze dan?”

“Doe nou niet zo fel. Ze was goed in haar vak, meer niet. En oké, ze zag er lekker uit.”

“Maar…?”

“Maar wat?”

“Je zei ‘ze had wel iets,maar…’”

“Maar ik vond haar niet aardig, wou ik zeggen, een klassieke bitch; denken dat ze sexy is, maar intussen.”

“Intussen wat schat?”

“Een cockteaser.”

Ach, de arme schat – tegen een cockteaser aangelopen. Evelien glimlachte stilletjes in haar wijn. Misschien moest ze zelf haar talenten eens van stal halen. Cockteasen, een beetje muts kon het, dus waarom zij niet? Ze keek eens goed naar haar man. Was hij aantrekkelijk? Vond ze hem lekker, dom gezegd?

“Wat is er?” vroeg Harko.

“Niets schat, ik vind je leuk,” antwoordde ze, en op dat moment ging beneden de voordeur open. Shit, helemaal vergeten dat Regina nog niet thuis was. Wat was die laat, trouwens – al over twaalfen.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.