“Even Niet Op Z’n Plek”

[dropcap]S[/dropcap]ommige dingen zijn onverdragelijk. Laatst moest ik iets weten van mijn verzekeringsmaatschappij. Tot mijn verbazing kreeg ik vrijwel meteen een vriendelijke juffrouw aan de lijn die allerlei gegevens van me wilde weten en me toen teruggaf aan de centrale, zoals dat dan heet, en vanaf dat moment ging het mis – ik kwam in een rij wachtenden terecht, inclusief een dom muziekje.
Boos opgehangen.

Volgende dag weer gebeld, en meteen naar die vriendelijke juffrouw gevraagd; ik had haar naam niet voor niets op een lege envelop geschreven. Ik kreeg iemand anders aan de lijn.
Ik vroeg naar mijn juffrouw.
“Die zit even niet op haar plek,” luidde het antwoord.
Dit is het onverdragelijke ding waar ik het over wilde hebben. Lukt het je eindelijk om door te dringen tot waar je wilt wezen, zit iemand niet op haar plek, en je hoort het nog steeds vaker ook, alsof het een trend is: “Die zit even niet op haar plek.”
Waar zit ze dan?
Op de WC? In de kantine? In de kamer van haar chef? Heeft ze net de bons gekregen? Geen opslag, maar ontslag? Staat ze buiten stiekem een sigaretje te roken? “Die zit even niet op haar plek,” het klinkt alsof ze zo kan terugkomen, maar als je zegt “ik wacht wel even” heeft de collega toch liever niet dat je de lijn bezet houdt.
“Even niet op haar plek.”
Mannen kunnen er trouwens ook wat van. Dan klinkt het zo: “Die is even niet op zijn plaats.” Het woordje “even” is heel belangrijk.
Ik heb liever dat ik word voorgelogen, eerlijk gezegd, bij voorkeur met “die zit in bespreking”. Dan gebeurt er tenminste wat. Waar ik ook een enorme hekel aan heb is deze;”die werkt vandaag niet.” Krijg ik meteen het gevoel dat het een halfbakken organisatie is waar ik mee bel. Wat nou, die werkt vandaag niet? Hoezo niet? Wat zijn dat voor fratsen?!?
Maar het ergste is dus “die zit even niet op haar plek.” Ik weet ook wel dat de betreffende juffrouw gewoon ergens bij een koffieautomaat hangt, of op de WC zit te sms-en met haar boezemvriendin. Ik weet heus wel dat ze geen bal om mij geeft, maar het probleem is dat ik wél om haar geef. Ik ga me zorgen maken.
“Even niet op haar plaats.”
Verdorie, ze kan wel zoek zijn, verdwenen; ze kan wel zielig ergens in het enorme pand rondzwerven, met liefdesverdriet of een sterfgeval. Te oordelen aan de stem die haar toestel heeft opgenomen heeft ze ook helemaal geen leuke, begripvolle, geinteresseerde collegas. “Ooh, die is even niet op haar plek,” zeggen ze – alsof ze NU pas in de gaten hebben dat ze weg is, en zij niet alleen, ook haar tas.
Kortom, dit wilde ik even met u delen. Ik wil graag smoezen horen, en niet de waarheid.

einde


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.