Gezin rond televisie

[dropcap]H[/dropcap]et gezin zat rond de televisie: vader, moeder, twee dochters. Ze keken naar het nieuws en zagen minister Rouvoet praten over zijn gezinsnota. Vroeger zaten de mensen rond een vuur, en nu op een rijtje naast elkaar voor de televisie. Je kon het vooruitgang noemen. Maar vuur had tenminste geen tekst.

“Ik vind het een engerd,” zei vader.

“Vorig jaar vond je hem nog goed,” zei moeder meteen.

“Nu niet meer,” zei vader, “kijk nou naar die ogen. Die man is bang, maar hij is ook bezeten. Een man met een missie. De blik van een zendeling. Dat koortsachtige.”

“Ik vind hem ook eng,” steunde de oudste dochter haar vader, “en kunnen we nu naar iets anders kijken?” De alvernatieven logen er niet om: Married With Children, De Wereld Draait Door, Goede Tijden, Slechte Tijden.

“Nee, we kijken naar het nieuws,” zei vader streng. Met z’n allen naar het Journaal kijken, dat was in zijn ogen het toppunt van gezinsleven. Samen een heel weekend schaatsen kijken, was nog beter, maar dat hoogtepunt was hem tot nu toe niet vergund.

“Ik vind hem niks,” zei de jongste dochter die net in bad was geweest en nu haar teennagels vijlde. Ze verspreidde de indringende lucht van dennenbossen. Zeep was ook niet meer wat het was geweest.

De minister vertelde intussen dat het kabinet ouders die in scheiding lagen ging helpen met mediators; therapeuten die met goede gesprekken het huwelijk moesten lijmen, want scheiden was slecht voor de kinderen.

“Ik denk dat hij nog liever mensen vóór het huwelijk zou willen testen,” zei vader bozig, “zak je voor het examen, dan mag je helemaal niet trouwen en je voortplanten.”

“Zit er nou niet de hele tijd zo doorheen te praten,” zei de jongste dochter zonder op te kijken van haar teennagels.

“Nee pap,dat verpest de sfeer,” viel de oudste dochter bij.

“Je hoort het,” zei moeder.

Daar zat vader dan, alleen met zijn onbegrepen hekel aan een minister die behalve mooie nota’s en stoere praatjes nog geen deuk in een pakje boter kon slaan. “Van die vurige, zwarte kolen,” pruttelde hij nog wat na. Hij bedoelde de ogen van de minister.

“Ssstttt,” deden de twee dochters tegelijk.

De gezinsminister ruimde het veld, en het Journaal peilde in de Ghanese gemeenschap in de Bijlmer hoe de vlag er voor Obama bij hing. Blijdschap en optimisme alom. Moeder pakte haar breiwerk op en vader snoot zijn neus in een geruite zakdoek die hij het jaar daarvoor van Sinterklaas had gekregen. De zakdoek had in een pakje van drie gezeten. De andere twee was hij kwijtgeraakt.

“Kun je dat niet ergens anders doen?!?” riep de oudste dochter woedend uit.

“Ik snuit alleen maar mijn neus,” verdedigde vader zich. Als een man in de boezem van zijn eigen gezin zijn neus niet meer mocht snuiten, was het hek van de dam. Zou zo’n Rouvoet daar in zijn nota ook rekening mee houden?

“Getverdemme, hij kijkt er ook nog in mam!” riep de jongste uit.

Vader propte snel de zakdoek weer in zijn zak. Natuurlijk had hij er even in gekeken, dat hoorde zo. Zijn vrouw keek hem woedend aan, maar haar breipennen tikten vredig. Vader overwoog of hij een wind zou laten, maar in belang van de lieve vrede hield hij hem maar even op.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.