Het einde van de zomer

[dropcap]H[/dropcap]et is bijna herfst. De kastanjebomen kleuren oranje. Het is zondagochtend en stil in de binnentuin. De stilte klinkt anders dan een maand geleden. Het is moeilijk om er de vinger op te leggen. Het is gewoon zo. De herfst brengt een nieuwe stilte met zich mee. Een bedrukte stilte, zou ik willen zeggen. Er zit vocht en kou in de lucht.

De tomatenplant heeft zich vergist. Hij staat in bloei. Een klein geel bloemetje heeft de kop opgestoken. Aan de plant hangen nog drie tomaten. Een is rood en dik, klaar om geplukt te worden. De andere twee zijn groen. Ze groeien nog iedere dag, maar het is duidelijk dat ze niet rood meer zullen worden. Ze vangen te weinig zonlicht. De zon verdomt het om nog hoog in de lucht te klimmen. Hij trekt een slome bocht door het zwerk, en gaat dan onder achter de huizen.

De hortensia heeft het ook gezien – de bloemen die er nog aan hangen hebben een grijzige kleur, paars en blauw schemeren er moeizaam doorheen. Ergens aan de binnentuin draait iemand Let’s Get It On van Marvin Gaye – geen nummer dat ik met de herfst associeer, maar dat geeft niet, een mooi nummer blijft het.

Wat nog meer?

Op het kleine balconnetje van de nieuwe achterbuurvrouw staat een bankstel, overtrokken met plastic. In haar keuken staan verhuisdozen hoog opgetast. Er is kennelijk iets met haar vloer aan de hand; verkeerd gelegd tapijt, bubbels in het zeil, planken die nog een keer in de lak moeten, zoiets. Twee weken geleden nam ze trots haar intrek in het appartement. Haar ouders waren op bezoek om te helpen; moeder sopte de keuken, vader hanteerde de boor om ingelijste posters op te hangen.

En dan gebeurt het.

Je kunt er op wachten; de stilte wordt verscheurd door een kind. Als het niet je eigen kind is, is er niets ergers dan een jongetje van een jaar of drie die op een plastic karretje met harde wielen heen en weer in de tuin gaat rijden. Niets maakt zoveel herrie. “Oma, kijk dan!” roept het jongetje, “oma, kijk dan!”

Het is niet te zien of oma kijkt, maar het moet haast wel: het jongetje gaat steeds woester tekeeer met zijn kar. We kunnen alleen maar hopen dat hij er snel vanaf valt. Dan wordt het huilen, maar daarna heeft hij er vast geen zin meer in. “Oma, kijk dan!” Misschien kijkt oma wel niet, en is het daarom dat het jongetje zo’n kabaal maakt. Ook heel troosrijk: volgend jaar is het jongetje te klein voor de plastic kar. Jaja, dan is er wel iets anders om je aan te ergeren.

Elders in de binnentuin is nu iemand zijn gras electrisch aan het maaien. Een gazon van vier bij drie meter; wat moet een mens er anders mee dan het iedere zondag maaien? Wolken trekken voor de zon. Ergens hoest een man en slaat een centrifuge op hol. Het jonge stel naast het balcon met het banksel is ook wakker. Ze zitten tegenover elkaar op hun balcon, ieder met een grote bak koffie in de hand. “Oma, kijk dan!” Het jongetje zet een tandje bij op zijn kar; de wielen bolderen.

Het stel heeft nergens last van – nou ja, misschien verheugen ze zich op eigen kroost, of voelen ze zich te nieuw om oma aan te spreken op de herrie.

Ja, het is wat, zo’n zondagochtend aan het einde van de zomer.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.