Het hebben van de hik

[dropcap]I[/dropcap]k had even niets te doen en las daarom de bijsluiter van een medicijn dat ik gebruik. Ik ben geen erg trouwe lezer van bijsluiters, overigens, want ik hou niet van kleine lettertjes, om niet te zeggen dat ik die ernstig wantrouw sinds de kredietcrisis een paar weken geleden het nieuws begon te dicteren.

Maar nu ging het er dus toch van komen, want ik had de hik. Dat was ook meteen waarom ik niets te doen had; ik kon gewoon niets doen omdat alles uit mijn handen hikte. En ik heb zelden de hik, dus ik dacht dat het misschien door die pillen kwam – die slik ik nog niet zo lang. Hele grote rode pillen.

De bijwerkingen die vaak voorkomen, zo las ik, waren verhoogde eetlust, wazig zien, dubbel zien, droge mond, obstipatie, draaierigheid, braken, flatulentie, erectiestoornissen, abnormale gang, zwelling van de ledematen, gewichtstoename, gevoel van verrukking, verwarring, veranderde sexuele interesse, geirriteerdheid, onhandigheid, bevingen, tintelend gevoel en spraakstoornissen.

Allemachtig.

Een gevoel van verrukking gecombineerd met erectiestoornissen en gewichtstoename, ik kon me voorstellen dat dat tot een andere sexuele interesse leidt. Dat zoiets onhandigheid met zich meebrengt, daar hoef je alleen maar voor naar Broke Back Mountain te kijken, en dat dan weer tot irritatie leidt, ja, logisch.

Maar mijn hik kwam niet bij de veel voorkomende bijwerkingen voor, dus ik trok hard aan de teugels van mijn verbeelding en ging verder met de bijwerkingen die soms voorkomen.

Veranderend zelfbesef, rusteloosheid, depressie, slapeloosheid, moeilijk op woorden kunnen komen, hallucinaties, ongewone oogbewegingen, moeite met denken, spastische bewegingen, hyperactiviteit, flauwvallen, drogen ogen, gezwollen oren, blozen, opvliegers, droge neus, opgezwollen buik, toegenomen speekselproduktie, huiduitslag, spierkrampen, pijn in de ledematen, moeilijk of pijnlijk urineren, incontinentie, vallen, zwakheid.

Hikken?

Ho maar.

Haastig wierp ik me op de bijwerkingen die zelden voorkomen: koude handen en koude voeten, pijn op de borst, hoge bloedsuikerspiegel, toegenomen gevoeligheid voor geluid, hartritmestoornissen, verminderde uitscheiding van urine, hoest, verstopte neus, spierbeschadiging.

Geen hik.

Daar zat ik. Te hikken. En het kwam niet door de grote rode pillen die ik slik. Ik durf best te zeggen dat ik de wanhoop nabij was. Hikken. Het klinkt zo lullig, maar het is een prachtig woord om op te schrijven. Hikken. Het woord zelf heeft iets hikkends. Maar ik had liever te maken gehad met ongewone oogbewegingen, een verstopte neus of gezwollen oren. Dan had ik de oorzaak bij de kladden.

Nu had ik niets.

Alleen de hik.

Voor de zekerheid nam ik de bijsluiter nog een keer door. Mijn oog bleef hangen bij “ongewone gang”. Wat zouden de pillendraaiers daar mee bedoelen? Mij kwam een dronkaard voor ogen die zwalkend over straat gaat. Zo’n persoon heeft niet zelden ook de hik. Maar ik was niet dronken en niet op straat. Ik zat gewoon binnen met mijn hik. En wat is er trouwens ongewoon aan de gang van een dronkaard? Niet zoveel, eigenlijk. Hij moet alleen geen praatje met je willen maken.

Dit alles bracht mij niet verder. De hik had duidelijk een appeltje met mij te schillen, om niet te zeggen dat hij mij over dreigde te nemen. Bij iedere hik sprong de bril van mijn neus. Nog een uur zo doorgaan, en ik kon mijn naam in Hik veranderen. Nog niet eens zo’n slechte naam, en ik zou ik hem ook best wil dragen, als van de weeromstuit de hik maar verdween. En dat deed hij niet.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.