Het slaan met deuren

[dropcap]E[/dropcap]en van mijn twee dochters kan geweldig met de deur slaan. Ze kunnen het eigenlijk allebei heel goed. De oudste is gespecialiseerd in de buitendeur, de huisdeur, de voordeur, de jongste slaat hoofdzakelijk met kamerdeuren; die van de woonkamer en haar slaapkamer. Dan is ze boos. Het gaat me nu even om die oudste en de voordeur.

Het hele huis staat op zijn grondvesten te trillen als die deur wordt dichtgeslagen. Ramen trillen hun sponningen, huisdieren zoeken dekking onder bedden, vader krijgt een hartverzakking. “Wat slaat dat kind hard met de deur,” bromt hij tegen zijn vrouw. Het is duidelijk; hier moet worden opgetreden.

“Doet ze altijd al hoor,” klinkt het.

Altijd al? Dan heb ik iets gemist. Ik heb zeker iets gemist. Jarenlang heb ik iets gemist. De hele opvoeding van mijn dochters heb ik gemist, eigenlijk. Omdat ik zonodig heel erg hard moest werken. Er was altijd wel iets om niet thuis te zijn, of in ieder geval zo min mogelijk. Maar sinds ik ziek ben (het gaat stapvoets de goede kant op, dank u), zie ik mijn kinderen heel wat vaker, en hoor ik ze dus ook. ’s Ochtends vroeg als ze naar school gaat, knalt die buitendeur dicht, als ze thuis komt van school, als ze naar vriendinnen of de Etos gaat en weer terugkomt; voortdurend dreunt die deur.

Ik heb zelfs al een keer gekeken bij de deur; of hij al dat geweld wel aan kan. Het lijkt er op. Ja, een deur moet tegen een stootje kunnen en onze voordeur stamt uit de negentiende eeuw, die kan wel wat hebben. Maar goed, als gezegd; ik had me dus voorgenomen dochterlief op die deur aan te spreken. Maar het kwam er niet van. Dat heb ik nou altijd: ik neem me voor opvoedingstechnisch iets nuttigs te doen, en dan komt het er niet van. En als het er van komt, strandt de poging halverwege omdat het kroost mij aankijkt alsof ik gek ben geworden. Daarna loopt het schouderophalend weg. Dan kun je kwaad worden en als volwassene op je strepen gaan staan, maar dat heeft weinig nut. Daar sta je dan, op je strepen. Een lulliger beeld van mezelf kan ik niet schetsen.

Inmiddels ben ik gewend aan het daverende geweld waarmee de huisdeur wordt dichtgeslagen, sterker nog: ik ben het een heerlijk geluid gaan vinden. Er spreekt levenslust uit, plezier en daakracht. Waar ik nog niet uit ben is welke explosie de mooiste is; die van het vertrek, of die van de thuiskomst. Ik denk die laatste knal. Je wilt toch dat je kinderen thuis zijn, hoe onvermijdelijk het ook is dat ze weer weg zullen gaan en op een dag voor altijd, nou ja, in mijn geval zal dat wel meevallen, want ik zie het er van komen dat ze ook als student gewoon onder het ouderlijke dak blijven wonen. Lekker makkelijk, en goedkoop. Maar zelfs dan zullen ze op een dag definitief vertrekken, grote avonturen tegemoet.

Dat hoort er nu eenmaal bij.

Wat ik verbijsterd vind is dat de dochters inmiddels veertien en zestien zijn, en binnenkort al vijftien en zeventien. Ik denk nog steeds dat het kinderen zijn, maar de volwassenheid heeft hen al bijna bij de kladden. Ik weet niet of ik er blij mee moet zijn. Ikzelf heb de volwassenheid altijd als een molensteen ervaren, eerder een vloek dan een zegen, een vreselijke last om te dragen. Weg ermee, met de volwassenheid. Wat is er nou zo leuk aan alle verantwoordelijkheid die er bij hoort? Ik heb het nooit begrepen.

Er is nog een geluid dat ik bijzonder waardeer, vooral ’s ochtends vroeg als ik nog in bed lig en de dames zich opmaken om naar school te gaan. Om te beginnen hoor ik ze dan boven mij rommelen in de keuken. Maar daarna komen ze trap af. Omdat wij een groot huis hebben, hebben we veel trappen. Prachtig is het om te horen hoe die klikkende hakken van hun hippe laarzen naar beneden komen, de slaapkamer passeren en in de diepte verdwijnen, richting voordeur en richting die daverende knal als tenminste de oudste als laatste het pand verlaat. De stilte die vervolgens in het huis hangt is er eentje van bedremmelde weemoed. Daarna begint het huis zich langzaam en voorzichtig op te maken voor hun terugkomst.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.