Lege bushokjes

[dropcap]V[/dropcap]an Montfoort, onder Woerden, gaat het naar Lopik, door de polder Benschop, en van daar, door de polders Willige-Langerak en Cabauw, naar Schoonhoven, aan de Lek. Het is een grijze, koude middag. De enige kleur in het landschap komt van de bushokjes langs de weg.

Rood zijn ze.

Normaal gesproken trekken bushokjes nauwelijks de aandacht, maar op deze grijze middag is er geen ontkomen aan, want het wemelt hier van de bushokjes. Amper voorbij de één, komt de volgende alweer in beeld. En allemaal zijn ze leeg. Nergens tussen Montfoort en Schoonhoven heeft iemand het plan opgevat de bus te nemen. Iedereen is of wég, of thuis. En er rijdt ook geen bus.

Lege bushokjes, ze hebben iets.

Eenzaam en lullig staan ze overal in het land langs de wegen, al dan niet voorzien van reclame voor waterbedden, een televisieserie of de nieuwe zomermode van C&A, al dan niet beschadigd door vandalisme of beklad met boze leuzen. Ze zijn opgetrokken uit kunststof en glas, ze zijn geel, groen, blauw, of rood, zoals hier tussen Montfoort en Schoonhoven.

Sommigen staan scheef, anderen aan de rand van een weiland vol schapen of een gehakseld maisveld, weer anderen vlakbij een sloot met aan de overkant een bedrijventerrein of een voetbalveld. Soms hebben ze een naam, soms hangt er een dienstregeling in. De ene keer liggen ze vlakbij een rotonde, de andere keer in totale verlatenheid. Ze bieden primitieve bescherming tegen de elementen, maar geen comfort. Ze zijn bedoeld om in te wachten, en wachten staat niet in hoog aanzien. Een enkele keer is er verderop een fietsenrek, waarin dan wat fietsen hangen, stille getuigen.

Ook is er wel eens een prullebak.

Lege bushokjes – ze schreeuwen om aandacht, nee, ze fluisteren, timide, bescheiden, nederig. Ze krabben aan de verbeelding, zoals een kat aan een bankstel. Het idee dat er ieder moment vanuit het niets iemand kan opduiken die zich in het hokje opstelt om op te bus te gaan wachten, mooi is dat.

De speurende blik – waar blijft ie?

De handen in de zakken, de voeten trappelend van de kou. De gedachten die zich vormen: aan boodschappen die gedaan moeten worden, aan lessen die gevolgd moeten, aan vrienden en vriendinnen, aan straks, vanavond, aan later. Ja, een leeg bushokje is zelfs heel geschikt voor grootse en meeslepende dromen. Weg van hier, en nooit meer terugkomen. De mogelijkheid is er. De weg ligt open.

Het idee dat een bus ook wel eens stopt bij een leeg hokje, misschien is dat nog wel mooier, in ieder geval is het veiliger. De deuren springen open, een jongen stapt uit, rugzak in de hand. De deuren gaan weer dicht, maar de bus blijft nog even staan, om een vrachtwagen te laten passeren. Dan trekt hij op in een wolk van diesel – de jongen heeft intussen de tas op zijn rug gesjord, en komt in beweging: hij loopt weg, naar huis, waar anders heen?

Het bushokje blijft achter.

no-image800

[oorspronkelijke afbeelding verdwenen]

Lege bushokjes, ze stellen niets voor. Maar hun niets kan ten alle tijden gevuld worden, door verhalen, dromen, het leven zelf. Lege bushokjes zijn er klaar voor. Ze kunnen alles aan. Dit alles bedacht ik tussen Montfoort en Schoonhoven, op een koude, grijze middag in maart.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.