Mensen in het Noorden

[dropcap]H[/dropcap]et stond een beetje, hoe zal ik het zeggen, verlegen in de krant: Jacques Tichelaar Commissaris van de Koningin in Drenthe. Hij volgt daarmee Relus ter Beek op, die vorig jaar op 64-jarige leeftijd overleed. Ik schrok er van. Jacques Tichelaar. Commissaris der Koningin. Drenthe.

Lijkt me een aardige man, Jacques. “Aaibaar,” las ik ergens. “Een echt mens.” Ze zullen van je zeggen dat je een echt mens bent. Wat zijn al die andere mensen op het provinciehuis dan? Niet echt? Net echt? Half echt?

Van mij had het niet gehoeven, trouwens. Jacques Tichelaar aan het Drentse roer. Het ging daar prima met Relus en na zijn dood ging het nog steeds prima. Bovendien: een echter mens dan Relus was er niet. Daar zal Jacques tegenaan lopen straks.

Coevorden.

Daar kwam Relus vandaan. Alleen al als ik aan Coevorden denk, moet ik huilen. De laatste keer dat ik er was, zat ik er in de lobby van hotel Talens (sinds 1805). Verderop zat een stel gestrandde Russen die die avond nog naar Parijs wilden, desnoods per taxi. Heel het hotel was in rep en roer.

Coevorden.

Wie als provincie een commissaris heeft die van zo diep komt, mag zich heel gelukkig prijzen. Maar Relus ging dood en men vond dat zijn funktie niet vacant kon blijven. Waarom eigenlijk niet? Een vacante funktie als eerbewijs. Als iemand het had verdiend, was het Relus ter Beek.

Nu krijgt Assen een Fries op het dak.

En hoe geweldig is die Fries? Hij moet in topvorm verkeren, fysiek gesproken, na al zijn hartproblemen. Hij werkt al maanden niet meer, ook goed. Een en al spierbundels. Hij was aanwezig bij het historisch overleg tussen Balkenende, Bos en Rouvoet in de Beetsterzwaag. Daarna een blauwe maandag fractieleider van de PvdA en toen die hartkwalen.

Ik weet het niet, het kan aan mij liggen, maar ik vind Jacques Tichelaar een onbeschreven blad. Daar zullen ze in Drenthe wel raad mee weten. In een huifkar over de heide bij Uffelte, daar gaat cowboy Tichelaar.

Meer nieuws uit het noorden, wat zeg ik, Jacques Wallage uit scherpe kritiek op top van de PvdA. Zo’n kop alleen al; dan weet je dat Jacques naar de kapper is geweest en er voor is gaan zitten. Wat heb ik precies te zeggen, wanneer zeg ik het, en tegen wie?

Inhoud kritiek: partij voert rechtse koers in integratiedebat, bang voor Wilders. Timing: vlak voor het congres. Hebben ze daar iets om over te praten. Medium? De Volkskrant.

De burgemeester laat bellen. Op de Haagse redactie neemt iemand op en weer wat later zit een verslaggever gespannen in de trein noordwaarts – een smeuiig interview met Jacques Wallage. Daar zullen de mensen (daar heb je ze weer) het straks nog weken over hebben.

Groningen.

Het miezert, maar de burgemeester heeft zijn dienstwagen naar het station laten sturen om de verslaggever droog en ontspannen op het stadhuis te kunnen ontvangen, ja, het is een attente man, die Jacques. Hij kijkt nog maar eens liefdevol naar de foto van Joop den Uyl die op zijn bureau staat.

Daar is de verslaggever al, gevolgd door thee en koekjes. De klok tikt zachtjes, buiten is het markt. De burgermeester uit, zoals beloofd, zijn scherpe kritiek. Een hele pagina gaat het worden.

En passant breekt Jacques ook nog een lans voor Ella Vogelaar. Ja, die gaat hem misschien opvolgen als burgemeester. Voor de lezer ontvouwen zich onmiddellijk knettergekke taferelen. Ella Vogelaar burgemeester van Groningen. Het wordt steeds leuker daar in het Noorden. Hoog tijd voor razendsnelle verbindingen. Jammer alleen dat Relus het niet meer meemaakt, als echt mens.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.