Mislukking

[dropcap]E[/dropcap]en dag kan zomaar mislukken, heel eigenaardig is dat. Gisteren had ik zo’n dag, ik schaam me er niet voor.

Het begon allemaal nog wel aardig, met de aangifte van het nieuwe prinsesje en het ferm ingestudeerde antwoord dat Willlem-Alexander gaf toen hem naar die andere Alexia werd gevraagd. “Ik ken heel veel Alexia’s in de wereld naar wie deze Alexia niet is vernoemd.”

Grappig, dacht ik.

Ik ken helemaal geenéén Alexia, en zo’n jongen kent er een heleboel, overal ter wereld. Nu ik het zo opschrijf, heb ik het idee dat daar de dag uit de rails begon te lopen. Hij wel, ik niet, en dan dat stijve toneelstukje met Deetman en Balkenende en die gefiguurzaagde ooievaar, het is soms gewoon te erg voor woorden.

De straat op dan maar.

Na een paar minuten kwam ik een vrouw tegen met een contrabas op haar rug. Ik liep een tijdje achter haar aan, maar toen kwamen we bij het Sweelinck Conservatorium en daar verdween ze naar binnen. Ik dacht aan Medy van der Laan die in haar vrije tijd harp speelt. Ik heb er geen verstand van, maar het zegt wel wat.

Wat dan?

Ik kwam er niet uit en zette mijn wandeling voort. Het was behoorlijk warm aan het worden, maar van mij mocht het gaan regenen. Als de dag toch mislukte, dan maar groots en meeslepend – kletterende regen, harde windstoten, jonge moeders met bakfietsen vol water, verkeerschaos.

Ik voelde mijn voeten intussen richting een Kruidvat-filiaal gaan. Kennelijk was ik van plan een slecht boek of een doos Mozart-CD’s te kopen, want aan drogisterij-artikelen had ik geen behoefte.

Voor de deur van de winkel zat een zwerver met een halve liter bier. Hij hield zijn hand op toen ik passeerde. “Ga binnen lekker een lening afsluiten joh,” zei ik gevat, en ik maakte onmiddellijk rechtsomkeert, want ik geen zin meer in dat Kruidvat.

Even putte ik moed uit deze wending. Misschien ging het toch nog iets worden vandaag. Maar toen stak Medy van der Laan haar gecoiffeerde kopje weer boven het maaiveld uit en zat ik weer met die harp opgescheept: wat zij ook doet, deze staatssecretaris, altijd zie ik alleen maar een harp voor me, 47 snaren in een driehoekig houten raam waar een vrouw in een lange jurk dromerig achter zit te tokkelen.

Ik liep inmiddels langs de Singelgracht en werd ingehaald door een spetterend wit jacht dat Pleasure heette. Op de voorplecht zat een vrouw met blote tieten, en aan het roer stond een man die precies dezelfde tieten had, ook bloot. Ik hou helemaal niet van het woord tieten, maar de waarheid mag ook wel eens gezegd worden: dit waren heel erg tieten en ik vatte de ijdele hoop op dat het schip voor mijn ogen op een oude mijn zou lopen, desnoods op een harp. Vooral die mijn zou de dag alsnog goed maken.

Vergeet het maar, niets.

Ik kwam thuis en zette de computer aan om mij mail te checken. Misschien zat daar iets tusssen. Maar de ISDN-lijn haperde, of het modem was kapot, of er deugde iets niet aan de Airport-kaart, of de software was beschadigd. In ieder geval kon ik het internet niet op. Een half uur later was ik over mijn toeren van woede. De dag lag in de vorm van een plas zweet aan mijn voeten. Buiten scheen nog steeds de zon.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.