Muziek is overal

[dropcap]I[/dropcap]k hoorde Tara Elders op 3 FM zeggen dat ze eigenlijk niet zo van muziek houdt. Giel Beelen wist niet wat hij hoorde. “Iedereen houdt toch van muziek?!? Jij niet? Waarom niet?”

Tara zei langzaam dat al die muziek haar er vaak van weerhield te voelen in welke stemming ze eigenlijk was. Ze is niet voor niets de dochter van een filosoof.

Giel Beelen zette snel een plaatje op, en daarna kwam Truus Tornado met het weer en toen moest Giel bellen met de Gielmobiel. Pas daarna kwam Tara weer en ging het over Theo van Gogh en 0605. Het gesprek dobberde weg – zoals de meeste gesprekken op de radio. Je luistert ernaar met een half oor.

Tara’s opmerking kwam een paar dagen later terug toen ik bij de tandarts in de wachtkamer zat. Ik was daar een tijdje niet geweest, maar de vooruitgang had er duidelijk toegeslagen: er klonk muziek om het wachten te verzachten.

De verkeerde muziek.

Phil Collins, inderdaad.

Ik kan niet zeggen dat Phil de bedoelde uitwerking op mijn zenuwen had. Tegen de tijd dat ik bij de mondhygieniste in de stoel zat, was ik gespannen als een veer en dat leidde weer tot ruzie; het meisje vond dat ik een intimiderende uitstraling had. Ik probeerde haar uit te leggen dat het door Phil Collins kwam – die maakt het beste in mijn wakker. Ze kon er niet om lachen.

Muziek is overal.

Waarom?

Ik heb daar nog nooit een goed antwoord op gehoord. Overal waar zich in de openbare ruimte mensen verzamelen, klinkt muziek. En het raarste is nog dat de mensen maar zelden protesteren. Een enkele keer zie je iemand zijn beklag doen, maar het haalt nooit wat uit. Ondanks dat de stemming nooit beter wordt, vinden we al die muziek hardstikke gezellig.

Laatst zat ik in een café op iemand te wachten. Ik was de enige klant, en de barkeeper liet mij optimaal genieten van een verzameling hits uit de jaren tachtig – barre tijden in de popmuziek. Ik vroeg of het wat zachter kon. Een beetje een oude lul voelde ik me wel.

“Waarom?” vroeg hij.

“Waarom niet?” vroeg ik terug. Het is mij als kind sterk ontraden een vraag te beantwoorden met een andere vraag, maar het werkt wel. De barkeeper begon te denken. Ik zag het machtige raderwerk in zijn hoofd draaien. Het hielp dat hij kleine oogjes had.

“Ik vind het toffe muziek,” zei hij.

“Maar ik niet,” zei ik voorzichtig. Ik had er aan toe kunnen voegen dat de klant koning is, maar dat leek me niet verstandig – het raderwerk van de barkeeper moest niet te zwaar worden belast.

Hij haalde zijn schouders op en draaide zich om naar de enorme geluidsinstallatie. Queen speelde op dat moment en het deed de barkeeper behoorlijk pijn er een paar puntjes volume vanaf te halen. “Zo?” vroeg hij.

“Beter,” zei ik, “dankjewel.”

Ik liep terug naar mijn tafeltje bij het raam. Precies op het moment dat ik ging zitten, gaf de barkeeper Freddy Mercury weer alle ruimte. Hij dacht zeker dat ik onnozel was.

Ik liet het er maar bij en probeerde er achter te komen hoe ik me nou eigenlijk voelde. Eerst moest ik de woede en ergernis over de muziek uit het systeem zien te krijgen, een hele klus. Maar ik dacht aan Tara Elders, en dat hielp.

UIT: “EEN PLEK ONDER DE ZON” (Verschijnt binnenkort)

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.