Nederland knalt

[dropcap]D[/dropcap]e oplossing is dus knallen. Er in knallen, om precies te zijn. Nou, ze knalde zeker, Ireen Wüst.

Heerlijk ook, die umlaut. Twee puntjes die als tepels door een truitje prikken, nieuwsgierig, onbevangen en argeloos. Er zouden veel meer umlauts moeten zijn.

Toen Ireen was uitgeknald, werden wij pas echt nieuwsgierig: waar luisterde ze naar op haar Ipod?

Opgezwolle? Jack Johnson? Anouk?

The Foo Fighters? Frans Bauer? U2?

Een dezer dagen zullen we het weten, want van kampioenen komt alles aan het licht en Ireen is niet het type om geheimen te bewaren. Ze knalt er niet alleen in, ze knalt ook alles er uit.

Dan Renate.

Arme Renate – verloren. Schitterende race, heroisch gewonnen, maar toch geen goud. De verliezer is altijd boeiender dan de winnaar, las ik ergens: wie faalt, heeft tragiek en van tragiek is het makkelijk smullen. “Kijk nou naar Groenewold!” riep ik door de huiskamer terwijl Renate met hangende mondhoeken haar verlies verwerkte, of beter gezegd: weigerde te verwerken. Schitterend zoals ze in het verlies volhardde. Deze nederlaag ging ze haar hele leven met zich meedragen. Wat Mart Smeets ook riep, en hoe haar moeder haar vanaf de tribune ook voordeed hoe ze moest lachen, dit was haar defining moment.

Wüst sprong vrolijk in het rond.

Dat wilden de kinderen zien.

“Kijk nou, hoe Renate baalt,” riep ik.

“Pap, ze schaatste gewoon niet hard genoeg,” riep mijn oudste dochter terug, “ouwe lul!”

Zo had ik het nog niet gezien. Oude mannen houden van verliezers, de jeugd van winnaars. Tijd dus, vond ik, om zelf nog maar een keer te knallen – erin, eruit, donderde niet, schitterend knallen, dat was het het idee.

Te paard!

Op pad!

Goed, daar ging ik, de volgende dag. De kranten kleurden oranje. Overal knalde Wüst nog lekker door. Enorme turbulentie gaf het, ik voelde de knallen in mijn rug – ik suisde zowat over straat. Overal om me heen blije gezichten: een heel volk dat er keihard in knalde, daar leek het op.

Dankzij Ireen Wüst.

Over twee weken komt ze terug uit Turijn. Ik zie haar nu al aankomen op Schiphol. De driekleur steekt uit de cockpit van het vliegtuig. De duizenden mensen in het oranje in de aankomsthal. Ze knallen er zo hard in als Ireen bij de glazen deuren verschijnt dat het dak van de hal knalt.

Daarna de tocht per limousine naar Den Haag. De viaducten over de A4 buigen door onder het knallende volk. Op het bordes van huis Ten Bosch knalt de majesteit er zo hard in dat haar kapsel er versteld van staat, aansluitend in de Ridderzaal knalt het hele kabinet uit elkaar als Ireen binnenkomt. Per paard en wagen gaat het van het Binnenhof naar
Goirle, in Brabant. Miljoenen mensen langs de weg; het knallen is vanuit de ruimte zichtbaar.

Nederland knalt er in.

Websites, Unoxmutsen, polsbandjes, carnavalshits, reclamecampagnes: het tij is gekeerd door een meisje met een umlaut op haar achternaam dat rijdt op “de kracht van de ontspanning”, zoals haar coach verklaarde. De kracht van de ontspanning! Mensen, neem daar een voorbeeld aan. En dan knallen maar. Maar denk ook een beetje aan Renate, toch.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.