Nieuw, met meer waskracht

[dropcap]N[/dropcap]a afloop van de uitslagenavond had ik al zo’n gevoel: het nieuwe Nederland is begonnen en wie nieuw zegt, zegt: meer waskracht. De volgend ochtend werd ik wakker met bericht dat Jozias van Aartsen was opgestapt. De wekkerradio wipte dartel op het nachtkastje op en neer. Kort daarop volgde het nieuws dat ook Hans Wiegel de handdoek in de ring had gegooid. Kijk eens aan, twee sprongen voorwaarts in korte tijd. Het nieuwe Nederland kreeg al duidelijk contouren.

Het daarop volgende halfuur werd gevuld door triomfantelijke klanken uit PvdA-hoek – alleen Wouter Bos bedierf de stemming een beetje door te zeggen dat het in verkiezingstijd niet om linkse coalities gaat, maar om de belangen van gewone mensen. Het was lang geleden dat ik een politicus “gewone mensen” hoorde zeggen, en ik begreep het als een voorbode van de dingen die komen gaan in het nieuwe Nederland. Ik voelde mij ook ineens niet gewoon meer.

Jammer.

Korte tijd later, het ochtendgrauw hing nog tussen de huizen, arriveerde een grote ploeg in oranje pakken geklede arbeiders van het stadsdeel in in de straat. Ze waren voorzien van grote, ouderwetse bezems waarmee ze de stoepen gingen vegen. Normaal gesproken is dat een bezigheid die ik graag mag gadeslaan, en zo ook deze keer. Wat me opviel was dit: de mannen bezemden met grote voortvarendheid. Ze hadden er werkelijk zin an, om – voor het laatst – met wijlen Pim te spreken, en het was jammer dat ze hun werkzaamheden geen kracht bijzetten door luidkeels een strijdlied te zingen. Toen ze klaar waren, verscheen een brullende machine in de straat die alle bij elkaar geveegde rommel opzoog.

Schitterend.

Intussen was het gaan regenen, en daar zou het ook niet meer mee ophouden, aldus een deskundige van het KNMI op de radio. In de komende uren zou zelfs wel eens vijf tot tien liter water per vierkante meter kunnen vallen, vanuit zuidwestelijke richting was een depressie naar Nederland onderweg. Ik overwoog in de tuin met paaltjes en een stuk touw een vierkante meter uit te zetten en daar met lege soepblikken en emmers het hemelwater op te vangen, maar zoveel argwaan jegens de wetenschap was nergens voor nodig: als De Bilt zei dat het met bakken uit de lucht ging vallen, dan viel het ook met bakken uit de lucht, zelfs in het nieuwe Nederland.

Nu verscheen een grote vrachtwagen in de straat, ook al van het stadsdeel. Twee mannen laadden er een partij splinternieuwe, in plastic verpakte fietsenrekken af. Het was koffietijd, maar dat kon ze duidelijk niets schelen, ze werkten als paarden. In hun kielzog bevonden zich collega’s die met gierende slijptollen en enorme tangen de rijwielen uit de oude fietsenrekken verwijderden, waarna twee stevige jongens met ouderwetse schoppen arriveerden om grote, diepe kuilen te graven waarin de nieuwe rekken een plaatsje in kregen. De oude, uit de stoep gewrikte rekken en de losgemaakte fietsen werden in de laadbak van de vrachtwagen gesmeten, en voort gingen de mannen.

Het was, om kort te gaan, adembenemend: de snelheid en de slagkracht, het enthousiasme, ja, het elan. Misschien dat de mannen gisteren en eergisteren ook al zo hard werkten, maar toen bestond het nieuwe Nederland nog niet. Dat belooft wat voor de toekomst.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.