Ontsnapt

[dropcap]H[/dropcap]et was de dag van de ontsnapte TBS-er. Alle woordvoerders in de Twee Kamer hadden een nieuwe stropdas gekocht en waren naar de kapper geweest – ze gingen minister Donner eens lekker lang de oren wassen en het volk nog verder van zich vervreemden.

De ontsnapte TBS-er deed zondagavond zijn intrede in ons leven. Hij was toen al een paar dagen weg, maar omdat niemand wist hoe hij er nou uitzag, bestond hij eigenlijk niet echt. Hij was gewoon een ontsnapte TBS-er, zoals er wel meer van dat soort knettergekke Swiebertjes in het land rondlopen. Maar zondagavond was er dan zijn foto – en de mededeling dat zijn medicijnen binnenkort uitgewerkt zouden zijn, nou, dan weet je het wel.

Je mag een mens niet op zijn uiterlijk beoordelen, heb ik van mijn moeder geleerd, maar deze ontsnapte TBS-er zag er beslist uit als een perfect exemplaar. De ogen, iets te dicht bij elkaar, een beetje scheel, het hoge, glimmende voorhoofd, de stoppelbaard, de mond in een soort grijns die het midden hield tussen sneu en uitdagend. Een huilebalk die ieder moment kon ontploffen.

Dat gezegd hebbende; waarom heeft de regering niet onmiddellijk Peter R. De Vries ingeshakeld om dit varkentje te wassen? Van deze aanstormende politicus is onlangs een boek over huilebalken verschenen. Het is geen Puinhopen van Paars, die weergaloze bestseller van Pim, maar best een aardig werkje – vol snijdende analyses waar ik nog niemand over heb gehoord.

Ter zake.

De foto van de ontsnapte TBS-er (hij werd toen nog bij zijn volledige naam genoemd en is inmiddels weer in de veilige schaduw van zijn initiaal verdwenen) veroorzaakte in huiselijke kring niet ontzettend veel deining, maar om te zeggen dat we met een veilig gevoel naar bed gingen, nee. Maar volwassen als je bent, zet je door en voor je het weet, breekt een nieuwe dag aan – met de ontsnapte TBS-er op de voorpagina van alle kranten. De man begon duidelijk momentum te krijgen.

Ik moet zeggen: de kinderen vonden het niet leuk. De jongste kwam aan het einde van de middag thuis met een hele broodtrommel griezelverhalen over ontsnapte TBS-ers. Alle kinderen van haar klas hadden van die foto gedroomd. Meteen na het ochtendgebed had de meester een uur lang les gegeven over de ins en outs van het TBS-systeem, en dat aan elfjarigen, ja, je vraagt je af waarom we onze leerkrachten niet wat vaker in het zonnetje zetten. ’s Avonds zaten we vol verwachting voor de buis: zou de ontsnapte TBS-er al gepakt zijn? Nee. In plaats daarvan ging het over een poema op de Veluwe. Daar had de ontsnapte TBS-er mazzel mee. Alle helicopters waren op de hei bij Ede nodig.

Daags daarop werd de ontsnapte TBS-er gearresteerd door agenten die hem niet herkenden, en hij had ook nog een moord gepleegd. Zwijgend keken we naar de beelden van het dobberende bootje in het Noordzeekanaal, de straat in de Jordaan en de neus van minister Donner die ferm en iets te rood op zijn gezicht stond, een druppel aan de punt had niet misstaan. Er was, zo vertelde hij, op die trage, belerende toon van hem, door niemand een fout gemaakt en alle procedures waren nageleefd. Er was zelfs voortvarend gehandeld. Wij keken elkaar in gezinsverband aandachtig aan en schakelden toen voorzichtig over naar de Teletubbies – die ontsnappen nooit.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.