Op de valreep: sandalen

[dropcap]V[/dropcap]rouwen zijn vreemde wezens. Mannen misschien ook wel, maar omdat ik zelf man ben, stap ik daar makkelijk overheen. Een beetje meer zelfkennis zou geen kwaad kunnen, hoor ik wel eens, en dan ga ik voor de spiegel staan. Wat een rotkop, denk ik dan meteen, en daarna maak ik me uit de voeten. Dat mijn vrouw nog steeds bij me is, is een wonder waar mijn mond van openzakt. Haar voeten zou ik moeten kussen.

Over voeten gesproken: hier om de hoek zit een winkel die alleen maar Birkenstock-sandalen verkoopt. Ik hoef niet uit te leggen wat dat voor sandalen zijn, want in ieder huishouden moeten ze voorkomen. Dat kan haast niet anders, want de hele zomer zag het iedere dag zwart van de mensen, vooral vrouwen en meisjes, bij de Birkenstock-winkel. Er hangt zelfs een bordje aan de deur dat het personeel de deur op slot doet als het binnen helemaal vol is; de klanten worden vriendelijk verzocht op de stoep te wachten tot er binnen iemand klaar is. Dan gaat de deur open en mag er weer iemand naar binnen. Niemand laat zich daardoor uit het veld slaan; keurig staan de mensen in de rij, alsof ze naar de dokter moeten – adembenemend.

In de rij voor sandalen!

Ik weet dat het er de tijd niet meer voor is (zelf heb ik mijn loafers en slippers allemaal opgeruimd en draag ik alweer donkere, lange sokken en saaie schoenen), maar die Birkenstock-winkel blijft me achtervolgen. Dat komt omdat ik er iedere dag wel een of twee keer langskom met de hond. Ik hoor u zeggen: neem een andere route, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan met een hond. Zo’n dier is gewend aan zijn vaste rondje en heeft overal plekken waar hij even aan wil leggen. Dat is trouwens ook een wonderlijk fenomeen, maar dat terzijde. Het maakt niet uit hoe laat we voorbij komen, er staan altijd klanten in die winkel, vrouwen. Kennelijk om bontgevoerde wintersandalen te kopen. Of alvast sandalen voor de zomer van volgend jaar. Ja, de Hollandse vrouw is ertoe in staat om driekwart jaar van te voren haar sandalen te kopen. Hoeft ze niet in de rij te staan.

Lekker praktisch.

Dat is natuurlijk het geheim van die Birkenstock-sandaal: hij is zo praktisch. Je hoeft nooit meer naar je voeten om te kijken. Je kunt hem altijd aan. Wat me van de zomer enorm opviel was dat de sandaal niet alleen populair is onder jonge moeders en huisvrouwen, maar ook onder Marokkaanse meiden en Surinaamse gezinnen; hele auto’s vol stonden op zaterdagmiddag in de blakerende zon te wachten tot ze naar binnen mochten. Hoe lelijk ikzelf de Birkenstock ook vind, die volle autootjes vond ik een mooi gezicht. Ik durf best te zeggen dat ik mijn vrouw de hele zomer aan haar hoofd heb gezeurd over die sandalen; of zij er niet ook een paar wilde kopen? Het dreef bij vlagen een wig in ons huwelijk. “Ga er zelf op lopen!” riep mijn vrouw dan woedend uit.

Ik? Op sandalen?

Het zou kunnen, waarom niet? Mijn garagehouder loopt op Crocs (strikt genomen geen sandaal, maar hij komt in de buurt) en hem beschouw ik als een dierbare vriend. Hij heeft het altijd aan zijn rug, dus ik vergeef hem zijn Crocs. Verder komen er in mijn wereld geen sandalendragers voor, hoewel ik niet kan ontkennen dat mijn moeder vroeger op Schol-kleppers liep, van die houten, met een rode, leren band en een koperkleurige gesp. Ach, dat had wel iets, daar kan ik wel met enige weemoed aan terug denken. Die kleppers zag ik deze zomer ook een come-back maken. Maar zelfs daar wilde mijn dames niet op lopen.

Gelukkig is het oktober en hoeven we ons geen echte zorgen te maken om sandalen. Er staat ons een lange herft en een barre winter te wachten, dat hoop ik tenminste. Het moet toch mogelijk zijn eens langs een lege Birkenstock-winkel te lopen. Geen klanten, alleen twee verkoopsters die zich vervelen. Als de één gaapt, steekt ze ander aan, en die gaapt dan ook. Ze zwaaien naar de man met de hond die passeert. Op dat moment wacht ik, en als het dan eindelijk voorjaar is, koop ik ook een paar Birkenstocks, om overal vanaf te zijn.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.