Over deze Ode

[dropcap]O[/dropcap]f hij zich nu wel of niet liet sponsoren door Volvo als hij z’n knalgele auto weer eens terloops beschreef in één van z’n vele stukjes. Of hij nu zichzelf wel of niet plagieerde door eerdere, door hemzelf geschreven ‘proza’ in gerecyclede vorm als ‘nieuw’ te presenteren (hij zelf noemde het ‘Creatief met tekst omgaan’). Of zijn schrijverij nu wel of niet ‘een trucje’ was, broodschrijverij, ‘leuk maar geen literatuur’, zoals z’n afgunstige collega’s zijn pennenvruchten nog wel eens wilden beschrijven. Of Bril nu wel of niet een aangename man was in de omgang, een seksist, een retecommerciële materialist en groot voorstander van het credo ‘Move the product‘… *

*argumentatie schaamteloos geplagieerd van ene mevrouw Witteman

Feit is, is dat de man de kunst verstond van het onderhoudend, toegankelijk schrijven. Hele volksstammen vonden troost, humor en herkenbaarheid in zijn schrijfsels die vaak over niks gingen maar ook vaak over alles.

Enfin, er is genoeg over hem verschenen. 

Mijn interesse voor Meneer Bril is ontstaan toen het eigenlijk al ‘te laat’ was. Martin (ik mag Martin zeggen) was kennelijk al enige tijd ziek maar verscheen desalniettemin nog regelmatig als ‘tafelheer’ in DWDD. Natuurlijk had ik eerder gehoord van de schrijver Martin Bril maar z’n naam deed nooit écht een belletje rinkelen. Dat dat voornamelijk kwam omdat ik na Kluun’s Komt een vrouw bij de dokter, waarbij ik jankend in de tuin zat toen Carmen doodging, destijds in de veronderstelling was dat er geen overtreffend boek zou kunnen bestaan en dus besloot ik ter plekke te stoppen met het lezen van boeken.

Daar kwam een paar jaar later verandering in toen ik per ongeluk Bril’s Vaders & Dochters onder ogen kreeg en na ’t lezen ervan de boel -wederom- niet droog hield. Dat ik ietwat aangeschoten was ten tijde van het lezen of door een chronisch gebrek aan nageslacht zal ongetwijfeld aan dit leed hebben bijgedragen. Hoe het ook zij; het was toen dat ik enigszins beneveld besloot Meneer Bril een virtuele hart onder z’n riem te steken -het was toen al een bekend gegeven dat Martin ernstig ziek was- door hem een mailtje te sturen.  Ik zal je de details besparen maar in essentie kwam het erop neer dat ik ‘m benijdde voor het hebben van dochters én kinderen in het algemeen en verder nog wat wazige ontboezemingen.

Om een lang verhaal kort te maken; het was ook omstreeks die tijd dat ik zijn site had ontdekt en avond aan avond me vermaakte met zijn scherpe observatie’s van de gewoonste ongewone dingen die het leven Hét Leven maken. Ook nadat hij overleden was kwam ik met enige regelmaat terug op voornoemd martinbril.nl, soms om troost te zoeken, soms om te lachen en soms uit verveling.

Tòt het moment dat ‘men’ (na een In Memoriam wat er maanden in diverse vormen heeft gestaan, daarna niets, daarna iets sombers) besloot de website om te vormen naar een commercieel vehikel (“de boeken website”) waar de Erven Bril dan wel de uitgever al het gepubliceerde Brilwerk besloot aan op te hangen en nog wat vage zaken.

Enfin.

Ondergetekende was al enige tijd op de hoogte van het bestaan van Internet Archive WaybackMachine, zo’n initiatief waarbij men claimt àlle websites ter wereld voor de eeuwigheid op te slaan, en daar stond ie; mijn oh zo vertrouwde martinbril.nl, in al haar glorie. Gauw een subdomein aangemaakt op eamel.net, een sober templateje uitgezocht en alle content één-op-één gekopieerd*. Om authenticiteit te garanderen heb ik élke komma, élke witruimte, élke grammaticale fout en élk accent zo gelaten zoals Martin het destijds online geplempt heeft.

En het Waarom?

Ik weet ’t niet. Uit respect wellicht? Uit melancholie? Nostalgie? Rebellie? Weemoed? Gemis? Omdat mijn voorkeur nog steeds meer uitgaat naar z’n uit-de-eerste-hand-stukjes, met élk komma, élke witruimte, élke grammaticale fout en élk accent precies op die plek, zoals Martin het bedoeld had?

Of misschien wel van alles een beetje?

Ik vermoed ’t laatste.

Tja.

Ach, om met Bril te spreken: “In den beginne was het woord de website en vervolgens lange tijd niets.”

*Uiteraard zonder enig winstbejag of andere commerciële belangen. Dat daar geen misverstanden over ontstaan. Deze website heeft niets te maken met zijn toenmalige uitgever (Promotheus), zijn familie, zijn vrienden of direct/indirect met Martin zelf en is volledig op eigen initiatief opgezet door misschien wel zijn grootste fan; uwer eamel.  

eamel_signature

wit800