Pindakaassensaties

[dropcap]O[/dropcap]ver pindakaas kun je lang lullen, maar laat ik het kort houden. De lekkerste pindakaas is die van Calvé, smeuig tot op de bodem. Maar sinds kort is er iets veranderd. Er is een goudkleurige folie in de pot verschenen, een afdekkend laagje tussen deksel en inhoud.

Waarom, ooh waarom?

Het leven is een aaneenschakeling van kleine sensaties. Een vers pak koffie openen. Nieuwe sokken voor het eerst aantrekken. De geur van gras als het pas is gemaaid. Een nieuwe haring op een lentedag. Een merel die fluit in de tuin. De eerste sigaret, en de laatste sigaret. Aan het touwtje van een tampon trekken. Een peertje in een lamp draaien. Een nieuwe pot Calvé-pindakaas aanbreken.

Een beetje kracht zetten, het deksel losdraaien.

En daar zie je: de pindakaas, maagdelijk, wow.

Eigenlijk is het te mooi om er een mes in steken, maar ook dat doe je, en ook dát is weer een kleine sensatie. Als kind had ik niet vaak de kans een nieuwe pot aan te breken, vader of moeder deden het, en pas nadat de vorige pot volledig was leeggeschraapt. Nu ik zelf gezinshoofd ben, en bovendien de enige pindakaaseter, doe ik het regelmatig: heerlijk is het. De eigen gulzigheid te voelen, het verlangen die ongereptheid te schenden, yes!

Heerlijk WAS het.

Ik kan me de eerste keer dat ik de pot opendraaide en de goudkleurige folie aantrof nog goed herinneren; het was een maand of twee geleden en het eerste wat ik dacht was: een produktiefout. Ik peuterde de folie los (ook zoiets, er zit geen lipje aan waarmee je de folie in één zwierige beweging van de pot kunt rukken) en toen ik het eindelijk allemaal had verwijderd (het blijft naar kleven aan de rand van de pot) had ik eigenlijk geen zin meer in pindakaas. Het kon me gestolen worden. Ik hoopte dus op een vergissing, desnoods was het test die spoedig voorbij zou zijn.

Maar nee: de folie is gebleven, en mij is de sensatie van die ongerepte pindakaas afgenomen. Daarvoor in de plaats is er nu de ergenis om het ontbrekende lipje, en nog meer ergernis ook: want iedere keer als je de aangebroken pot opendraait, zie je die folieresten oneerbiedig aan de rand van de pot zitten, met voortdurend het idee dat er ook wel foliesplinters in de pindakaas zullen zijn terechtgekomen.

De ondergang van de pindakaassensatie begon overigens al eerder: een jaar of wat geleden introduceerde Calvé ineens een soort verzegeling van het deksel:een klein, hardnekkig stickertje, half op het deksel, half op de pot geplakt, bedoeld om klanten het gevoel te geven dat ze in ieder geval een pot pindakaas hadden gekocht waar niet in de winkel al iemand anders even snel een blik in had geworpen, iets dat ik bijvoorbeeld graag mocht doen.

Conclusie?

Ik stap over op andere pindakaas – het liefst eentje met een dikke laag olie bovenop de smurrie. Dat is namelijk ook een fijne sensatie: die olie door de pindakaas roeren. Prachtige, obscene geluiden komen daarbij vrij.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.