Poes en muis

[dropcap]D[/dropcap]e poes wordt oud. Ze vangt geen muizen meer. Daar was ze bijzonder goed in. Meestal hebben wij last van één muis die via allerlei sluipwegen in de voorrraadkast onder het aanrecht kan komen en zich daar tegoed doet aan beschuit, crackers en suiker.

We hoeven dan de deur van de kast maar open te zetten of de poes neemt al haar positie in; achterin de kast, bij een kier waar kennelijk de muis doorheen komt. De volgende ochtend presenteert ze dan de vangst en een tijd later is er weer nieuwe muis die hetzelfde lot ondergaat. Wat dat betreft zijn muizen dom.

Poezen zijn altijd trots op hun vangsten. Graag leggen ze hun dode muis op het hoofdkussen, naast het slapende hoofd van de baas. Dat is ons vaak overkomen, tot we een hond namen die ook dol op muizen bleek te zijn.

De poes ving ze, speelde er een tijdje mee, tot de muis moe was, en liet het dan verder aan de hond over die, sukkel zijnde, met één beet, krak, een einde aan het vermoeide, gewonde muizenleven maakte en dan bedremmeld ging kijken – waar was nou dat leuke, bewegende speeltje gebleven?

Dood.

Maar sinds enige tijd doet de poes het dus niet meer. De muis die toegang heeft tot de provisiekast moet met de dag dikker worden. Hele rollen beschuiten werkt dat beest naar binnen. En wij maar braaf de kast openzetten voor de poes, maar ze taalt er niet meer naar. Als we haar ’s nachts opsluiten in de keuken (met de kast open), gaat ze zo hartstochtelijk mauwen dat we er niet van kunnen slapen. En meestal is het dan mijn vrouw die naar boven gaat om de keukendeur open te doen.

Als de rust vervolgens is hersteld en alle lampen weer uit zijn, duikt de poes op in de slaapkamer en meestal zoekt ze de dan een plekje vlakbij de hond die op het voeteneinde van het bed slaapt.

Afgelopen zomer vertoonde de poes trouwens ook al afwijkend, en eigenwijs gedrag. Ze wilde niet mee naar Frankrijk, het walhalla van veldmuizen en mollen. Normaal gesproken had ze rustig en waardig plaats genomen in haar reiskoffer om er duizend kilometer in te slapen, maar deze keer kwam ze niet opdagen toen we vertrokken en wat we ook deden (roepen, fluiten, over de grond kruipen, rammelen met de etensbak), ze kwam niet te voorschijn. Uiteindelijk vertrokken we dus zonder haar, maar niet na eerst iemand te hebben geregeld om voor de poes te zorgen.

Hoe oud is de poes?

Dat is een goede vraag. Ik weet het eigenlijk niet. Ik ben niet iemand die zich precies herinnert wanneer we waar waren en wat we toen deden. In ieder geval komt de poes uit Frankrijk – we hebben haar op onze eigen erf gevangen, samen met nog een poes die inmiddels dood is. Een heel gedoe nog, om twee wilde, jonge poezen te vangen. Maar gelukkig hadden we visnetten bij ons. Het zal een jaar of tien, elf geleden zijn. De visnetten waren bedoeld om gezelligheid mee te stichten ins ons net gekochte huis, jawel – kom er maar eens op.

De poes waakt tegenwoordig vanaf hoge stoelleuningen over het gezinsleven. Meestal doet ze dat slapend, maar af en en toe valt er een oog open om te kijken wat er gebeurt. In negen van tien gevallen ziet ze dat het goed is, en slaapt ze verder.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.