Spaanse herinnering

[dropcap]D[/dropcap]e eerste keer dat ik in Spanje was, moet ergens in de vroege jaren zeventig zijn geweest. Franco was nog aan de macht, maar dat zei me niets. Ik was een jaar of veertien. Waarom ik hier vandaag ineens aan moet denken weet ik niet. Misschien komt het door het weer. We zitten in een zak van Hannah, de orkaan, alweer een laatste zomerdag.

Het was een lange reis naar Spanje. Ik herinner me er niets van. We moeten onderweg ergens hebben overnacht, want toen we aankwamen bij de camping in Blanes aan de Costa Brava was het een uur of twaalf, ’s middags. We kwamen met onze tent (of was het een caravan?) op een veldje terecht waar alleen maar andere Nederlanders stonden. Het bleek dat de mannen ’s avonds en ’s nachts patrouilleerden omdat er in de bosjes allemaal boeven uit Barcelona zaten.

En inderdaad: een hoop geritsel.

Maar mijn mooiste herinneringen aan Blanes zijn de hamburger die ik er van mijn vader kreeg, dit tijdens een wandeling langs de boulevard, ’s avonds, en het Belgische meisje waar ik verliefd op was, mee zoende en na de zomer zelfs een blauwe maandag brieven aan schreef.

Wat die hamburger betreft: het was de eerste die ik at. McDonald’s bestond nog niet in Europa, een hamburger was nog echt een exotische consumptie. Het broodje, met sesamzaad vanbuiten, vanbinnen een beetje geroosterd, het vlees, de uien, de ketchup _ ik geloof dat ik mijn vader nooit zo dankbaar ben geweest voor zoiets lekkers.

Dan het meisje.

Geen idee hoe ze heette. Glad vergeten. Misschien wel Hannah. Nee, dat had ik onthouden. Ze was Waalse, dat weet ik nog wel, want we spraken Frans, als we al iets tegen elkaar zeiden, want liever zaten we de hele avond op het strand naar de kabbelende zee te kijken, hand in hand en af en toe een vluchtig, schuchter zoentje. Of er verder nog handtastelijkheden plaatsvonden _ ik weet het niet meer, maar hier op mijn Spaanse heuvel, tientallen jaren later, is het fijn om over haar te fantaseren. Had ze bruine ogen?

Een groene bikini?

Sproeten? Borstjes?

Of al echte tieten?

Allemaal vragen zonder antwoord, kwesties waar het geheugen geen raad mee weet. Vergeten we wat onbelangrijk is, of begint het vergeten al voor we weten wat uiteindelijk van belang zal zijn, en hoe weren we ons tegen het vergeten? Wat ik nog wel van het Belgische meisje bij me draag, is haar stem. Niet dat ik die zou kunnen omschrijven, maar ergens in me klinkt die stem nog, zacht, melodieus, met kleine, kirrende lachjes. Daar doe ik het dan maar mee op deze laatste zomerdag. Het is trouwens de tweede laatste zomerdag. Er kunnen er nog meer komen. De zomer heeft er tegenwoordig moeite mee om afscheid te nemen. Heel goed, zou ik zeggen, heel goed.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.