Stemmen met je vinger

[dropcap]E[/dropcap]én ding is zeker: volgende week dinsdag stemt Amsterdam voor het eerst niet meer met het rode potlood, maar met de computer. De hoofdstad krijgt daarmee eindelijk aansluiting bij de rest van het land. Maar ik mis het vers geslepen potlood aan het fijne kettinkje nu al, en natuurlijk het lange wachten op de uitslag ‘s avonds, altijd spannend wat Amsterdam heeft gedaan, maar klagen helpt niet en ik mis wel meer – zo is het leven.

De gemeente heeft grote posters in de stad opgehangen om de burgerij alvast warm te maken voor het nieuwe stemgereedschap. “Amsterdam stemt op dinsdag 7 maart met de vinger” staat er op. Een gekke leus, want ik ben helemaal niet van plan om met mijn vinger te stemmen. Of het zou met een natte vinger moeten zijn, of met de vinger die eigenlijk in de dijk hoort, maar ja, dan komen we onder water te staan. Stemmen doe je met je verstand, met emoties, met de onderbuik, desnoods. Niet met je vinger. Zelfs niet als je met een vinger op een knopje moet drukken.

Amsterdam stemt met de vinger.

Als dat maar goed afloopt.

De eerste associatie is met de geheven middelvinger, de vinger van fuck you. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik dat universele gebaar voor het eerst tegenkwam, het moet er al decennia zijn, maar nog altijd doet het even pijn als ik van iemand de vinger krijg, zo’n sterk gebaar is het. Het meest verbijsterende eraan is dat je er op de gekste momenten mee geconfronteerd kunt worden. In het verkeer, op straat, in een winkel. Het komt meestal onverwachts, ook zoiets.

Er zijn verschillende variaties van de opgestoken middelvinger, trouwens; kort en stotend, een wijsvinger die woedend omhoog priemt uit de rest van de hand die een verbeten vuist is; slingerend en slordig aan het uiteinde van een arm die hoog de lucht in gaat; recht voor het gezicht in combinatie met het tikken tegen het voorhoofd, dan ben je als aangesprokene niet alleen een klootzak, maar ook nog eens gek. In alle gradaties is het de opgestoken middelvinger een gebaar dat het leven even helemaal stil kan zetten, een ultiem blijk van haat en minachting.

Amsterdam stemt met de vinger.

Ja, je vraagt je af wie die leus heeft verzonnen. Voor de zekerheid is de slagzin voorzien van een foto van een wijsvinger die op een onzichtbaar knopje drukt, zo slim is de gemeente nog net geweest, maar die wijsvinger maakt op mij een wat onzekere indruk, om niet te zeggen dat hij lijkt te bibberen in het zicht van de finish. Druk ook maar eens zeker en beslist op een knop. Het is moeilijker dan het lijkt, en helemaal als er een foto van moet worden gemaakt en de knop niet bestaat.

Intussen is de leus is mijn hoofd een eigen leven aan het leiden. Op iedere straathoek, zie ik hem hangen. Amsterdam stemt met de vinger. De vinger – ja, je zou ze toch verdomme soms de vinger geven, die betweterige padvinders en kleine potentaten die het zo goed met hun medeburgers voor hebben en die dezer dagen met hun flyers, brochures en posters, puzzeltochten, buurtbrede schoonmaakacties, roadshows, zeepkistdebatten, discussieavonden en dwaze plannen voor gedwongen abortus, avondklokken en werkkampen uitwaaieren over stad en land om het kiezersvolk te behagen. Als het niet, toch, zo belangrijk was, zou het lachwekkend zijn.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.