Te weinig slaap

[dropcap]N[/dropcap]ederland slaapt te weinig. Onderzoek van wetenschappers in Utrecht heeft dat aangetoond. Misschien wordt er wel te veel onderzocht. De resultaten zijn in ieder geval altijd in ons nadeel.

Nederland drinkt te veel.

Nederland beweegt te weinig.

Nederland eet te veel.

Nederland eet te vet.

Nederland vloekt te veel.

En Nederland slaapt dus te weinig. Volgens het onderzoek zijn we vergeleken met veertig jaar geleden een uur minder per nacht gaan slapen. Het gemiddelde ligt nu op zeven uur per nacht, terwijl het dus acht was, en acht moet zijn – ander onderzoek heeft dát weer onomstotelijk bewezen. Acht uur slaap, en je bent het mannetje. In veertig jaar tijd kan het zomaar afkalven tot zeven uur, en dan ben je dus de klos.

Slaap ikzelf te weinig?

Altijd als er zo’n onderzoek met de bijbehorende, teleurstellende resultaten voorbijkomt, vraag ik me dat soort dingen af. Fiets ik genoeg? Eet ik volgens de schijf van vijf? Kijk ik niet veel te weinig televisie? Geloof ik wel in God? Waarom heb ik onvoldoende vertrouwen in de politiek en de spoorwegen? Voldoe ik wel aan de norm, en zo niet, waarom zou ik dat zo graag willen?

Een lastige vraag.

Het ene moment wil je persé anders dan anderen zijn, het volgende moment juist niet. Hoe verder de tijd voorschrijdt, hoe belangrijker de persoonlijke expressie wordt, allerlei onderzoek toont dat aan, maar toch blijven we met z’n allen gemiddeld om half twaalf naar bed gaan, om vervolgens na tien minuten het licht uit te doen en onze favoriete zij op te zoeken. Een raadsel is het.

Terug naar het slapen. Ik slaap negen uur per nacht. Dat is twee uur meer dan de gemiddelde Nederlander. Ik zou willen dat ik met minder slaap toe kon, maar dat lukt me niet. Als ik de kans had, zou ik trouwens nog veel langer slapen – om niet te zeggen dat slapen eigenlijk mijn favoriete bezigheid is. Ik kan het trouwens ook heel goed, al zeg ik het zelf.

Twee vormen van slaap hebben mijn voorkeur: het hele diepe, bijna comateuze slapen, volkomen droomloos, en de halfslaap, nadat de wekker is afgegaan. Geen zin om op te staan, je lekker nog een keer omdraaien, of, beter nog, tegen de warme rug van moeder de vrouw aankruipen. Daarbij kreunt ze zachtjes.

Maar ja, we moeten opstaan.

Het leven roept, de plicht schalt, de vogels kwetteren in de tuin, de hemel kleurt blauw in een kier van de gordijnen, Rob Trip verbeeldt perfect een goed humeur, bij de buren fluit het water voor de thee. Er zit niets anders op dan de benen uit het bed te slaan, de voeten op het koude zeil te zetten en een bijdrage te gaan leveren aan de economie. Ook mooi natuurlijk, maar niet zo mooi als die gelukzalige toestand van warmte en wonderlikje gedachten die de halfslaap kleuren.

Slapen – Nederland doet het te weinig.

De gevolgen zijn destastreus. Vakanties en weekends worden opgeofferd aan het zogenaamde bijslapen. Huwelijken lopen er op stuk, kinderen zijn er de dupe van. Chronische slaapgebrek leidt bovendien tot concentratiestoornisssen, met alle gevolgen van dien. Je zou zeggen: mensen blijf toch lekker liggen, of duik er eerder in. Maar nee, we sukkelen voort – tot weer een volgend onderzoek met teleurstellende resultaten de moraal komt ondermijnen. Ja, Nederland is duidelijk aan erosie onderhevig.

Einde.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.