Terreur in Nederland

[dropcap]V[/dropcap]an die plekken die je voorbijrijdt. Neem de driesprong met stoplichten in Stoutenburg, vlak bij Leusden.

Rechtdoor: Achterveld, Barneveld.

Rechtsaf: Leusden.

Terug: Amersfoort, Zwolle.

Vijftig huizen, donkerrood baksteen, tuintjes, één bedrijf: bakkerij Van de Kletersteeg; twee woonhuizen, het een in gebruik als kantoor, met lamellen voor de ramen, het andere de woning van de eigenaar, een steeg ertussen, loodsen erachter, een parkeerterrein naast een gehakseld maïsveld. Tot slot: een bushalte.

Een glasbak met drie openingen: eentje voor groen glas, eentje voor bruin glas, eentje voor wit glas. Alleen te gebruiken tussen 7 uur ’s ochtends en 19 uur ’s avonds. Aan de glasbak een paar verweerde affiches van discotheek The Gate in Hoenderloo. Aanstaande zaterdagavond: erotische stripparty.

Achter de bushalte een tuingroendepot waar gras, blad, sierhout, planten en struiken kunnen worden achtergelaten. Verboden te deponeren: puin, plastic zakken, bewerkt hout.

Verder niets hier.

Oké, een brievenbus.

En aan de bushalte een mededelingenbord met daarin de notulen van de laatste vergadering van de dorpsraad. ‘De wijkagent is door Johan uitgenodigd voor een gesprek. Hij heeft toegezegd te zullen komen, maar is zonder kennisgeving niet op komen dagen. Johan zal opnieuw contact met hem opnemen om een nieuwe afspraak te maken. Lukt dat niet dan zal Gerrit contact opnemen met de korpschef.’

Verschillende conclusies zijn mogelijk.

Wijkagent heeft niets te melden.

Wijkagent heeft iets beters te doen.

Wijkagent heeft hekel aan dorpsraad.

Een combinatie is ook mogelijk, maar hoe dan ook: de sympathie gaat uit naar de wijkagent. Dat komt natuurlijk door die Gerrit die dreigt met de korpschef.

Als gezegd: hier gebeurt niets.

Nou ja, één dingetje – op deze driesprong, met zicht op het stoplicht, stond in de nacht van 9 op 10 november 2004 een jongen te bellen; Jermaine W. Preciezer: hij stond bij de bakkerij voor de deur, want daar werkte hij.

Hij belde met zijn broer: Jason W., die samen met een vriend in het Haagse Laakkwartier door speciale eenheden van de politie werd omsingeld. Even voor Jason zijn broertje belde, had hij een handgranaat naar de politie gegooid.

‘Even serieus’, zei Jermaine toen Jason het vertelde.

‘Ik ben serieus. Ik zweer het bij God.’

‘Ja?’

‘Ik zweer het bij Allah, ze zijn hier, we hebben een handgranaat gegooid en ze zijn weggerend.’

Even later was Jasons beltegoed op. Voor Jermaine zat er niets anders op dan verder te gaan met krentenbollen bakken. Maar hij kon niet meer, en meldde zich af bij de chef, hij had familieproblemen. Op zijn brommertje haastte hij zich door het donkere land naar Amersfoort, zijn vrienden en de moskee.

Tsja.

Terreur in Nederland. Het gevaar is overal, en nergens. Een driesprong in de middle of nowhere, ook daar, in het hart van Nederland, iets voorbij Amersfoort – een plek die je voorbij rijdt.

UIT: “HET VERDWENEN KRUISPUNT” (ZOJUIST VERSCHENEN)

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.