Twee sinaasappels

[dropcap]L[/dropcap]ater woonden mijn oom en tante aan de Aquamarijnstraat in Groningen. Dat was een straat die jarenlang het einde van de stad was. Meer Groningen was er niet, na de Aquamarijnstraat begonnen de weilanden.

Aan de ene kant van de straat lagen eengezinswoningen met voor en achtertuin, aan de andere kant stonden hoge flats die beeldbepalend waren voor de noordwestkant van de stad. Wie over de Frieschestraatweg Groningen naderde, zag de flats van verre staan.

Mijn oom en tante woonden met hun drie kinderen (twee jongens en een meisje) in een van de eensgezinswoningen. In de flats woonden, later, Ria Holtrust van wie ik, weer jaren later, bijles Frans zou krijgen, bij haar in huis in Zwolle. Ik was heimelijk op haar verliefd. Ook, en weer later, deed ik in een flat aan de Aquamarijnstraat mondeling tentamen zeventiende eeuwse kennistheorie, bij ene Michael Zeeman, de assistent van de excentrieke Engelse hoogleraar John North, een kleine man met een onberispelijke scheiding in het haar en een enorme hekel aan de communisten die destijds de faculteit der wijsbegeerte in hun greep kregen. Zijn assistent was groot en gebogen en had lang haar en een enorme baard. Ik slaagde voor het tentamen. Ik herinner me dat ik het aflegde op een warme zomerdag. Het studiejaar was allang voorbij; het tentamen dat ik deed was een tweede her-tentamen, de laatste kans die ik had.

Maar goed.

Oom en tante woonden dus eerst ergens anders, maar ook in Groningen – helemaal aan de andere kant van de stad, daar waar je vanuit Drachten uitkomt op het Europaplein. Links van de weg lagen (en liggen) de Martinihallen, mijn oom en tante woonden rechts van de weg, in zo’n typisch jaren vijftig-galerijflatje; vier verdiepingen, baksteen, een winderig, maar schoon trappenhuis. En ooit moet ik daar dus heb gelogeerd, want daarover gaat dit verhaal, hoewel: eigenlijk gaat het over zo’n anekdote die je je hele leven achtervolgt, maar waar je de specifieke coordinaten niet meer van kent, alleen de punchline is over. In dit geval luidt die: “doet u mij er maar twee.”

Uh?

Ja. Naar verluid vroeg mijn oom mij bij het zondagochtendontbijt of ik zin had in een sinaasappel en daarop zei ik dus: doe er maar twee. een jaar of vijf, zes moet ik geweest zijn. Of ik wist niet wat sinaasappels waren, of ik was er heel dol op, of ik begreep mijn oom niet, of ik was bijzonder brutaal – ik ben er nooit uitgekomen, maar iedere keer als ik mijn oom en tante tegenkwam, vertelde ze de anekdote, en tegenkomen deed ik ze met enige regelmaat, want in de jaren zestig en zeventig werden de verjaardagen van zowel mijn moeder als die van mijn vader grootscheeps gevierd – alle ooms en tantes van beide kanten kwamen er op af.

“Doet u mij er maar twee.”

Mijn oom oogstte altijd veel gelach als hij de clou van zijn verhaal onthulde, maar nooit heb ik begrepen wat er nu precies verkeerd was aan het antwoord, of het moet zijn geweest dat er volgens mijn oom (en de altijd weer schaterende visite) een aanmatigend soort ambitie uit sprak, iets dat kennelijk heel typerend was voor mij, en het gezin waar ik in leefde. Niets dan liefde verder, maar toch even een klein tikje op de vingers; wij Brillen wilden meteen twee als ons één werd aangeboden, dát werk.

Toen ik een jaar of dertig was, en zelfs vijfendertig en veertig, kwam de anekdote nog steeds voorbij. Ik vroeg mijn oom wel eens wat er nou precies zo grappig aan was, maar dat kon hij niet uitleggen – of hij was de precieze coordinaten van de anekdote inmiddels vergeten, dat kan ook. Maar iedere keer als ik Groningen binnenrijd en ik kom langs de Martinihallen, kijk ik even naar rechts en denk ik aan die kleine logeerpartij die zulke grote gevolgen had, hoewel groot? Gevolgen van niets natuurlijk. En als ik via de oude Frieschestraatweg kom en ik zie in de verte de flats aan de Aquamarijnstraat opdoemen, denk ik er ook aan. Die twee sinaasappels die ik als een soort kleine Napoleon had verordonneerd. En dat terwijl ik me niet kan heugen ooit van sinaasappels te hebben gehouden.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.