Val van je geloof!

[dropcap]S[/dropcap]oms lees je iets en geloof je je ogen niet. Zo meldde diverse kranten vorige week dat in het Amsterdamse stadsdeel De Baarsjes het jeugd en jongerenwerk voor het grootste gedeelte in handen is, c.q. word verzorgd door de organisatie Youth for Christ. Eerlijk gezegd had ik een storm van verontwaardiging verwacht, maar nee.

Stilte.

Met Youth for Christ heb ik toevallig zelf in een ver verleden contacten gehad. De organisatie was toen in de slipstream van flower power en hippiedom actief onder jongeren op de Veluwe. Dat was een dankbare en kwetsbare doelgroep natuurlijk, want als ergens de idealen van de jaren zestig geen wortel schoten, was het wel in de omgeving van dorpen als Barneveld, Nunspeet en Heerde.

De afdeling van Youth for Christ waar ik mee te maken kreeg, had een honk op het terrein van het gemeentelijke zwembad. Een paar avonden per week waren er bijeenkomsten. Er werd dan thee gedronken, naar muziek geluisterd en gepraat. Er werd wierook gebrand en er waren kaarsen, uiteraard. Alles maakte een heel relaxte en alternatieve indruk. Waarover werd er gepraat?

Tsja.

Er werd over heel veel gepraat, over alles eigenlijk, maar vooral over het einde der tijden, de apocalyps. Leidraad in deze discussies was Hal Lindsay’s bestseller De planeet die aarde heette, een angstaanjagende analyse van de bijbel die geen enkele ruimte voor twijfel liet: de aarde verging zou binnen tien jaar vergaan en wie Jezus niet in zijn hart had gesloten zou dan eeuwigdurend branden als een fakkel.

Ik vond het leuk om te discussieren, en er was in mijn dorp verder niets te doen; daarom was ik vaak op dat soort avonden. Daarbij: het had nog iets tegendraads ook, want in de gewone gereformeerde kringen waar mijn familie zich bewoog, stond de organisatie niet in een goed daglicht. Diverse keren kregen wij thuis na het eten een ouderling over de vloer die trachtte mij te overreden toch vooral catechisatie te komen doen, maar nee – ik was al voorzien.

Intussen kende Youth for Christ de ene afsplitsing na de andere en één daarvan speelde zich af rond het hippe muziekduo Elly en Rikkert. Ergens in een scheefgezakte boerderij vlakbij de Ijssel begonnen zij een soort van commune en al snel trokken steeds meer leerlingen van mijn school die kant op. Het ging er ruiger en echter aan toe dan in mijn koffiehuis. Men liep er naakt rond en er werd geneukt op tamboerijn- en triangelklanken. Maar er waren ook verhalen van wonderbaarlijke genezingen; een jongen die niet meer epileptisch was, een meisje met min 9 in haar bril die ineens weer alle zicht in haar ogen had, dat werk.

Eens in de maand trok de club van Elly en Rikkert per bus naar Groningen; daar vonden in een oud zwembad doopplechtigheden plaats. De tribunes zaten vol ouders en vrienden, terwijl de dopelingen rilden in hun witte gewaden en één voor één door Rikkert (een man met Messiaans ingevallen wangen en dito lang haar) in het water werden genood. Helemaal kopje onder moesten ze. Zelden zag ik zoiets griezeligs.

En iedereen maar gillen.

Om die verdomde Jezus.

Youth for Christ zal het zo bont niet maken in de Baarsjes (hoewel gelovigen dol zijn op afscheidingen), maar dat zo’n club met een uitgesproken zendingsmissie jeugd en jongerenwerk mag verrichten in een van de grootste probleemwijken van Amsterdam, dat vind ik net zo schokkend als de praatjes van sommige baarddragers in Nederlandse moskeeen. Laat het over en uit zijn met religies, geloof alleen in het atheisme. Dat is al moeilijk genoeg. Maar je hoeft niet tot de dood te wachten op je beloning.


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.