Zondagochtend in Cannes

[dropcap]D[/dropcap]e zon schijnt en op het strand bij het festivalpaleis staat een vrouw in een lange, strak getailleerde leren jas aan de vloedlijn. Haar kastanjebruine haar wappert in de wind.

Ze staart naar de horizon.

De zon danst om haar heen, en de zee schittert.

Over de promenade langs de boulevard passeren hardlopers, en dames met hondjes. Een enkeling houdt halt om naar de vrouw in de lange jas bij de branding te kijken. Twee mannen gaan er bij zitten, op een van de honderden blauwe stoelen die voor het publiek op de boulevard beschikbaar zijn. Bij een strandtent verderop worden de ligstoelen in het zand gezet en het zand zelf wordt daarna keurig geharkt.

De vrouw maakt zich eindelijk los van de waterkant.

Ze komt nu moeizaam door het zand naar de trappen, en de boulevard. Ze draagt onmogelijke schoenen voor het strand, en dat maakt haar gang zwoegend en zwikkend. Af en toe grijpt de wind een van de panden van haar jas. Kijk, daar is ze:

no-image800

[oorspronkelijke afbeelding verdwenen]

Boven op de boulevard gaat ze onder een palmboom op een bankje zitten. Na enige tijd trekt ze haar hoge pumps uit om het zand eruit te schudden. Daarna zet ze de schoenen naast zich op de bank en masseert ze haar voeten.

Haar lange haar hangt als een gordijn langs haar gezicht – af en toe schuiert ze met haar hand opzij en kijkt ze om zich heen – gewend een mysterie te zijn, gewend bekeken te worden, gewend in Cannes te zijn.

Tot slot gaat ze staan en trekt ze haar jas uit, die ze over leuning van de bank drapeert. Ze draagt een witte jurk, tot net op de knie, en aan blote armen diverse armbanden. Ze gaat weer zitten, legt het hoofd tegen haar jas die als kussen dient, sluit de ogen en laat zich warmen door de zon.

download


Deze content is geplaatst in categorie: Berichten.